Kim Antisemit?

Bu kelimeye yabanci degilim. Daha once Hitler tarafindan oldurulen Yahudi sayisi alti milyon degil demekten tutun Arafat’la gorusmeye veya Israil’in Filistinlilere karsi yaptigi soykirimi elestirmeye kadar her turlu “fikir sucunu” isleyen siyasetci, akademisyen, sanatci, is adamina kadar hayatin her safhasindan insanlar icin olum opucugu oldugunu biliyordum bu yaftayi yemenin. 2003 yilinin bir zamaninda, radyoda dinledigim bir Yahudi gazetecinin Muslumanlara hakaretler iceren, Israil’i ogen sozleri uzerine radyo istasyonuna yazdigim e-postanin calistigim kurumun basi olan zamanin ticaret bakani yardimcisina ulastirildiginda bu kisilere arasina katilan isimsizlerden biri de ben olmustum.

Bu yuzden asagidaki Huseyin Hatemi yazisinin basligi ozellikle dikkatimi cekti. Kac gundur gene kan aglayan Filistin uzerine yazmak istiyordum aslinda. Ama artik yuregim musade etmiyor. Filistin icin aglayamiyorum dahi artik. Sanki damarlarindaki kan dondu. Haberleri de seyredemiyorum ne Filstin ne Irak ile ilgili. CNN ve BBC’ye soyle bikac dakika goz atiyorum. Eger Mars’tan gelmis olsam terorist Filstinliler kendi basina kimseye zarar vermeden dolasan masum bir Israil askerini  kacimislar, medeni, demokratik Israil’de geri almaya calisiyormus iddiasi edinirdim. Askerin adi dunyaya ezberlettirildi, 9 tana Filistinli bakan, olen Filistinli kadin cocuk erkek, evleri yikilan insanlar, tahrib edilen tek elektrik santralinden dolayi elektriksiz susuz kalan zaten, aclik sinirinda, adeta balik istifi gibi birkac kilometrelik bir seride istiflenmis insanlar, bunlarin hicbirinin ismi yok. Isme ne gerek var, onlar “terorist”.

Hatemi “antisemitizmin” baska yerlerden gelmesine gerek olmadigini yaziyor. Kendi yaptiklari antisemitizm degilmi diyor. Degil. Cunki Mstafa Akyol’un sitesinde Demirkan Efegil adli bir yorumcunun savundugu gibi  ”iyi”, “kotu”, “adil”, “ahlaki” gibi kelimeler ile hareket etmek “kasitli hamaset degilse safdillik”. “might makes it right” (guc caiz kilar) ilkesi geregi bu kelimeleri tanimlama yetkisi de guclunun tekelindedir. “Seytan ayetleri” kitabinda hosuma giden bir cumle okumustum. “Onlarda tasvir gucu vardir; onlar tasvir ederler ve biz basimizi egeriz” diye. Yarin gazeteler gene “terorist Hamas” tan bahsedecekler “Israil’in yasama hakki” ve “Israil’i haritadan silmek isteyen Iran”. Dun “Irak’in kitle imha silahlari” yalaninin bize satanlar bugunlerde de bunlari satiyorlar. Ve alici cok. Dunyanin civisimi cikti?

Buyurun bu mevzuuda benden daha sogukkanli kalabilen Hatemi’ye birakalim sozu, ve insanligin vijdanina:

Antisemitizm

İsrail yönetimi Filistin’e son hücumu ile “antisemitizm” şampiyonluğunu başka hiçbir yönetime bırakmak istemediğini göstermiş oldu. İsterse bütün insanlık İsrail’i bu zulmünde haklı görsün, Allah’ın ve dolayısı ile Ahlâk’ın hükmü değişmez: Yapılan barbarlık ve ırkçılıktır, suçtur. Kur’an-ı Kerim, bugünün haberini yedinci milâdî yüzyılda vermiştir. (Bakara, 2/85).

Hristiyan ve müslüman Filistinliler “samî” değil midir? Şu halde İsrail soydaşlarına uyguladığı bu zulümle Hitler’in yanında yer almıyor mu? Bu zulmün kökeninde, yoksa aşağılık kompleksi mi var? Sami kökeninden nefret eden bazı yöneticiler, bu aşağılık komplekslerini “samiler” içinde şamar oğlanı arayarak Araplar üzerinde mi gidermeye, tatmin etmeye çalışıyorlar? Bilmiş olsunlar ki aslında din ve ırk özdeşleştirilemez. İsmail’i (A.S.) ve soyunu Kabil (Kain) yerine, kendilerini de -sevsinler!- Habil yerine koyarak ve Ahd-i Atıyk’e bakarak uzun bir süre Mesih beklediler. Bu sırada da kendilerine zulümler, haksızlıklar yapıldı, horlandılar. 1666 yılında bekledikleri kurtuluşu elde edemeyince “Hakk ve sabr” ile öğütleşmekten vazgeçenleri imanlarını kaybederek “bâtıl”a “bâtıl” ile karşılık verme yolunu seçtiler. İşte bu seçim, Dâbbe-t-ul-Arz’ın yeryüzünde ortaya çıkışını ifade ediyordu. Bu çok kötü bir seçimdi. Benî İsrail peygamberleri, birer “soy peygamberi” değil idiler. İnsanları hidayete çağırıyorlar, hidayete erenler de “Yahudi” olarak anılıyordu. Oysa onsekizinci yüzyıl başlarında, 1666 hayal kırıklığının da öfkesi ile, sevgi maskesi geçirmiş bir kin örgütü şeklinde örgütlenen Dâbbe-t-ul-Arz, Musa’yı (A.S.) Kelimullah olmaktan çıkartıp -neûzübillah- bir üstün ırk “Führer”i derekesine indirgemeye uğraştı. Sağduyulu müslümanlar bu bâtıldan etkilenmediler. Kur’an-ı Kerim’e îmanı olanlar, Musa’yı, Süleyman’ı, Davud’u “sevgili sevgi elçileri” olarak görmeyi sürdürdüler. Buna karşılık Dâbbe-t-ul-Arz örgütü İslâm’a karşı şu itirazı ileri sürdü: Davud ve Süleyman bizim millî hükümdarlarımızdır, peygamber değildirler ve sizinle hiçbir ilgileri yoktur! Sağduyulu müslümanlar, Dâbbe-t-ul-Arz’ın bu dalayıp sokmasından da masun kaldılar ve Davud ve Süleyman’ı, Musa’yı, haklarındaki yakışıksız isnadlardan tenzih ettiler ve imanın ikinci ilkesi olan “nübüvvet” inançlarını bozmadılar. Ortaya çıkışından üçyüz yıl sonra, Dâbbe-t-ul-Arz büsbütün azgınlaştı ve doğrudan doğruya gerçekleştiremediği: İslâm’ın infazı ilâmını, Washington infaz savcılığına verdi.

Biz Dâbbet-ul-Arz tahriklerine kapılarak sevgi ve adalet yolundan ayrılmayız. Bizim kitabımızda hiçbir millet, hiçbir ırk, hiçbir din için, ters yönlü bir “Armagedon infaz ilâmı” yoktur. Bütün insanlık için ve âlemler için bir bildiri içeren (Zikru’n-lil-âlemîn) Kur’an-ı Kerim’de, Dâbbet-ul-Arz tarafından dalanan Yahudiler için sadece genel bir uyarı vardır: (İki kez Mabed’in yıkılışından sonra) Rabbinizin size acıyacağı umulur, fakat tekrar (adaletten, sevgiden) dönerseniz, Biz de (cezalandırmaya) döneriz.. (İsrâ, 17/8).

İsrail Yönetimi’ne tavsiyemiz şudur: Yeterince yoğun bir aşağılık kompleksine ve silâh gücüne sahip her yaratık; kendi çapında bir Hitler olabilir. Ne var ki üstünlük Hitler olmada değil sevgi yolunda olmadadır. Ben de size bu mektubu gönderiyor, sizi İsrâ Suresi’nin 8. âyeti üzerinde düşünmeye ve zulümden vazgeçmeye çağırıyorum.

Gerçek kitab ehli “öteki İsrail” mensuplarını da göreve çağırıyor, onlara da şu “tebliğ”i iletiyorum: “Hitler bu cinayetleri işlerken siz insan olarak neredeydiniz?” (Ademoğlu, neredeydin?) sorusu, sadece İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra ortaya çıkıp da Almanlar’a yöneltildikten sonra unutulacak bir soru değildir. Derhal söyleyeyim ki şimdi de yalnızca size yöneltilecek bir soru da değildir. Almanlar “Ademoğlu, neredeydin?” sorusunun bilincine vardılar ve “Tanrı Önünde Sorumluluk Bilinci”ni Anayasaları’nın bir güvencesi saydılar. Oysa siz belki de Kötülük Ağacı ardında gizlenebileceğinizi sanarak, “zulümlere katılmadım” cevabı ile, vicdan azabından ve dolayısı ile sorumluluğunuzdan kaçamazsınız. Biz de kaçamayız. Kimse kaçamaz!

Dâbbet-ul-Arz dalamasına, saçmasına, sokmasına karşı tek devâ, Habl-ul-Metin ve Urvet-ul-vuskaa (sakaleyn) eczahanesindedir. Vampirleşmek istemeyen, buyursun!

Kaynak: Yeni Safak, 2 Temmuz 2006

http://www.yenisafak.com.tr/hhatemi.html