11 Eylul Öncesi ve sonrası (II): Neoconlar iktidari, 11 Eylül ve sonrası

Komplo teorilerine bir bakış

11 Eylül trajedisi üzerine üretilen komplo teorilerinin, ifade edilen şüpheler ve destek olarak sunulan dokümanların sadece çetelesini tutmak dahi bir kitap doldurur. Sadece bu yazı için dolaştığım çoğu Amerikan kaynaklı web sitelerinden, belki kullanırım diye topladığım alıntılar yüz sayfadan fazla tuttu. Pek çok terim gibi “komplo teorisi” kullanıcının gayesi doğrultusunda elastik hale gelmiş kavram kargaşasına kurban gitmiş terimlerdendir. Günümüzde gerek Türkçedeki “komplo teorisi (aslında iki kelime de Türkçe değil ya, geçelim şimdilik), gerek İngilizce’ de tercih edilen “conspiracy theory” nerdeyse sadece “devlet veya merkezi versiyon” ya da “establishment” (bundan sonra “Düzen” olarak ifade edilecektir) dışındaki açıklama versiyonları için kullanılır olmuştur. Hemen her kullanılışta bir küçümseyicilik, ciddiye almama vurgusu vardır; kavramın kendisi bunu içermemesine rağmen. Oysa komplo teorisini üretmek marjinal veya “merkez dışı” mihrakların tekelinde değildir. Pek ala resmi, yâda merkezi otorite yani hâkim gücün kendisi komplo teorileri üretebilir, samimi olarak inanarak veya kasıtlı fabrikasyon olarak. Mevzu’u daha iyi anlamak için şöyle bir zihinsel egzersiz yapalım: Wall Street Journal’a göre Alman Halkı’nın yüzde 20’si 11 Eylül saldırılarını Amerikan Hükümeti’nin yaptığını düşünüyormuş; diğer Batı ülkelerinde de önemli ölçüde benzeri görüş sahibi olanlar varmış. Diyelim ki bu oran yüzde 20 değil de, bütün Batı ülkelerinde yüzde elinin üzerinde. Dünyanın gerisinde ve İslam dünyasında bu rakamın daha küçük olacağı düşünülmeyeceğine göre, menfi manada kullanılan “komplo teorisi” diye Amerikan Hükümeti’nin açıklamasına mı, yoksa bu alternatif görüş sahiplerininkine mi diyeceğiz? Kiminin komplo teorisi kiminin hakikati olabildiği gibi tersi de varittir.

11 Eylül üzerine ABD hükümetini içine alan “düzen” ve bundan bağımsız çeşitli mihrakların pek çok komplo teorileri vardır. Hemen hepimiz, ekranlardaki polisiye romanlardaki suç soruşturmalarında polisin bir şüphelinin fail olup olmadığına karar verirken baktığı iki ana sorgulamanın, motif ve fırsat olduğunu biliriz. Motif sorusu, şüphelinin bu filli ifa etmek için motifi var mı sorusudur? Cevap “evet” ise ikinci soru “peki suç islemeye fırsatı var mı idi” dir. Bir numaralı şüpheli, ABD hükümetinin resmi açıklamasındaki 19 Müslüman. Bunlar için, motif sorusunun cevabi “evet” fırsat sorusununki ise, bu kişilerin hala yaşadığına veya olay sırasında başka yerde olduğuna dair herhangi bir inanılır veri sunulmadığına göre, gene “evet” tir. İki numaralı şüpheli (birinci ile bağlantılı olduğu iddia edilen) Usame bin Ladin için: Motif? Evet, tabiatı ile. Fırsat, gene evet diyelim, aksini gösteren bilgimiz olmadığına göre. Ama bitmedi; her ikisine de evet deyince spesifik deliller incelenir. Usame bin Ladin için delil üretilememiştir şimdiye kadar. Pek çok Batili akli başında araştırmacı-yazar’ın da belirttiği gibi Afganistan’ın dağlarında bir mağaradan, bu kadar sofistike bir operasyonu bu derece güvenli dört ayrı hedefe karsı bu derece başarı ile yönetmesinin pek mantıkla bağdaşır tarafı yok. El-Kaide en fazla suca yardim ve faillere yataklık ve ideolojik bilenme sağlamış olabilir; en fazla dolaylı suçlu yapar bu onu. Nitekim Usame olay sonrası açıklamada “biz yapmadık ama yapandan Allah razı olsun” dedi aynen değilse mealen. Kendisinin daha önce yaptığı şiddet eylemlerini inkâr etme gibi bir sicili yoktur. Bu tür, bazılarının hürriyet savaşçısı, bazılarının terörist addettiği, davaları için şiddete başvuran örgütler yaptıkları eylemleri inkâr ettikleri pek enderdir; tersine, yapmadıkları eylemleri üstlenmelerine daha sık rastlanır ki o dahi ciddi örgütlerin değil adını duyurmaya çalışan örgütlerin bas vurduğu bir rol kapma stratejisidir. Kısacası Usame-bin Ladin’in bu işi organize ettiği argümanı mesnetten yoksundur yani bir resmi komplo teorisidir. Son zamanlarda Ladin’in bu kişilerle çekilmiş videoları gösterilerek bu teoriyi ispatlamaya çalışmaktadır ABD ve destekçileri tarafından; fakat bu videolar gerçek ise en fazla bu şahısların Afganistan’da eğitim gördüğünü veya Ladin ile gönül, ideal birliğini kanıtlar; onun operasyonu planladığı ve icrasını idare ettiğini değil. Yukarda bahsettiğim mantık testini geçemiyor bu teori de.

Diğer komplo teorisi ise bizim merkez medya dâhil bütün dünya merkezi medyası, yani Batı’daki hâkim gücün “komplo teorisi” dediği zaman kastettiğidir: Bu is “içerden” yani “düzenin aktörleri” tarafından yapıldı. Burada “düzen tarafından” ya da “içerden” demek Bati dünyasının veya İsrail-ABD Inc.’in (ben ABD’nin Ortadoğu veya İslam dünyasına yönelik politikalarında ABD ve İsrail’i ayırmadığım için kullandığım terim) ortak iradesi demek değildir; onu temsil eden herhangi bir kesim olabilir, oralarda da “derin devlet” vardır bizimkine fazla benzemese de. Bu teoriyi savunanlar birkaç tane, kafayı bilim veya politik kurgu ile bozmuş gençlerden ibaret değil. İngiliz Independent Gazetesi’nin saygın yazarı Robert Fisk dâhil pek çok Bati’li araştırmacı, yazar-çizer, analist değişik dozlarını ve versiyonlarını savunuyor bu teorinin. Sırf buna ayrılmış 911truth.org gibi pek çok site var internette. Bu komplo teorileri çoğunlukla “içerden yapıldığını” destekleyen kuvvetli deliller sunmak yerine “resmi açıklamayı” çürütme üzerine yoğunlaşıyor. Patlamaların sismik kayıtlarını inceleyip, sismografın bir uçak çarpması değil, ancak dinamit, bomba veya benzeri patlayıcının oluşturabileceği cinsten olduğu, acılan deliğin Boeing 747 ‘ye ait olamayacağı, binaların yıkılma düzeni, yıkıntıların dağılışı düzeninin açıklanan ile uyuşmadığı gibi pek çok teknik şüpheler yanında devlet organlarının olay sonrası ve öncesi davranışlarına bakarak, bunu yapmak için motifi hatta planları olduğunu vurgulayan komplo teorileri de mevcut. Benim görüşüm “içerden yapıldı” teorisinin inandırıcı olmadığıdır.

Neden “içerden” olacağını düşünmüyorum?

Amerika’nın yakın sicilinde pek çok komplolar vardır; listelemeye gerek yok Zaten bu komplo teorilerinin kökeninde de bu kirli sicile dayanan “gene garanti kirli eller vardır bu iste” muhakemesi vardır. Ama geçmişteki bu tur komploların hemen hepsi başkalarına karsıdır. Kendi halkının asli unsuruna karsı çok azdır. Burada “asli unsur” derken sabit bir grup değil şartlara göre değişken bir sınıftan bahsediyorum. Dün bunun içine Kızılderili, zenci, Latin kökenli, hatta Japon bile dâhil değildi. Bugün Müslümanlar hariçtedir. Bu dâhil veya hariç olma durumu da izafi bir kavramdır, yani ayni grup bir balgamda dâhil diğer balgamda hariç olabilir. Fakat önemli olan ABD hükümetinin asli unsuru da içine alan belirsiz bir kesime karşı böyle şeytani bir komploya girişmesinin hiçte mantıki olmadığıdır. Yazının ilk bölümünde de değindiğim gibi zaten 1989’ da demir perdenin çökmesi ile İslam dünyası yeni düşman olarak belirlenmişti ve Bati halkı yıllardır psikolojik olarak buna hazırlanmakta idi. Beyin kadrosunu ABD’de devlet, akademi ve medyada kilit pozisyonlarda bulunmuş Yahudiler ve birkaç çoğunlukla Evanjelik ve Siyonist Hıristiyan’ın katilimi ile 1997’de kurulan “Yeni Amerikan Yüzyılı Projesi” (Project for the New American Century -PNAC) adli grubun “Rebuilding the American Defenses” “ Amerikan savunmasının yeniden inşası) adlı raporunun Bush hükümetine giren grup mensuplarının gayretleri ile resmiyet de kazanmıştı Bush zamanında. Daha sonra bu grup ve destekçileri için “neoconlar” denilecekti. Sanki Amerika bir İslam ülkesine veya politikalarına karsı çıkan herhangi bir ülkeye saldırmak için bahane zorluğu mu çekiyordu da bunun için bu kadar riskli bir yolu seçsin? Baba Bush önce Saddam’a “Kuveyt’e girmen bizi ilgilendirmez” dedi Bağdat elcisi April Glaspie ağzı ile. Aptal Saddam bunu yeşil ışık olarak okudu ve kafasına balyozu yedi. Daha gerilere gidersek Kennedy zamanındaki Küba’ya saldırı, gene baba Bush zamanında Panama’nın ve Reagan zamanında Grenada adında 90 bin nüfuslu, ordusu olmayan bir Karayib ülkesinin fethi akla gelen direkt Amerikan saldırısının birkaç örneğidir. ABD’nin bir İslam ülkesine saldırmak için böyle bir Dr. Strangelove metodu kullanmasının hiçbir politik motif açıklaması olamaz.

Olay sonrasına ait komplo teorileri

ABD ve diğer Batı ülkelerinde artık günlük lisana girmiş olan “spin control” veya “spin-doctoring” diye bir aktivite vardır. Bir olayın kamuoyu ve politik çevreler tarafından istenildiği yankıyı uyandırmasını sağlamak için yapılan yorumlar, manipulasyonlardir kabaca. Buna ilaveten Pentagon, dışişleri ve istihbarat servislerinin dezenformasyon, propaganda branşlarında binlerce uzman çalışmaktadır davranış bilimcisinden, tarihçisine, lisan bilimcisine, siyasi stratejistine kadar. Tabii ki bu insanlar böyle bir olayın ABD ve dünya kamuoyuna yansımasını, ABD’nin ve veya sadakat duydukları entitenin, diyelim ki İsrail (mutlaka diyelim!), menfaatlerine, stratejisine hizmet eder şekilde yansıtacaklardır. İste bu noktada Robert Fisk dahil birçok yazarın işaret ettiği olayın kamuoyuna yansıtılışı hakkındaki komplo teorilerine inanmamak safdillik olur. Örneğin olaydan ikiz kulelerin enkazından eylemcilerin pasaportlarının çıktığı ve verilen kimliklerin bu şekilde doğrulandığı iddiası yapıldı resmi ağızlardan. 110 katli binaların çeliklerini eritip yerle bir olmasına neden olan, insan bedenleri buharlaştıran, siyah kutuların bulunamadığı infernodan pasaportların hepsinin sapa sağlam kurtulmuş olması mantık sahibi herkeste şüphe uyandırıcıdır. Bundan saçma olan, ve sıradan insanin kafasında dahi şüphe oluşturan su meşhur enkazdan veya Logan (Boston) Hava Alanı’nda unutulan bavuldan çıkan mektup bir zaman önce seyrettiğim “Spies like us” (Bizim Gibi Casusular) komedi filminden alinmiş sahneleri andırır derecede acemice kurgulanmıştı. Güya bavuldan çıkan mektupta failler “yüzde yüz hazır olmalıyız; artık zevk ve eğlence günleri geride kaldı” (hatırımda kaldığı kadarı ile) gibi hayati terk eden, cennete gitmeye hazırlanan değil adeta tatil sonu okula dönecek olan bir çocuk ağzıyla yazılmıştı. Ya da Robert Fisk’in deyimi ile “şaşılacak derecede kendi dinine yabancı, nerde ise Hıristiyan görüşü.” vardı notta. “Daha önceki resmi açıklamayı destekleyen bir fabrikasyonum!” diye bağırıyordu adeta bu sözde not. Bir diğer çelişki ise bir taraftan bu şiddet eylemi failleri mücahit olarak tanıtılıp şahadet için yaptıkları açıklanırken diğer taraftan da faillerin son geceyi bir striptiz kulübünde içki içip eğlenerek geçirdikleri iddia edildi resmi kaynaklarca. Burada güdülen gayenin de gene dezenformasyon çerçevesi içerisinde onların insanlık ve özellikle Müslümanlar gözünde manevi puan kazanmasını engellemek olduğunu düşünmek fazla şüphecilik değildir kanımca.

Bunlar, Amerika’yı biraz bilen kimselerin yadsımayacağı , 11 Eylül sonrasına ait olayın manipülasyonu, bir takım hedeflere alet edilişi ile ilgili mantıki komplo teorileri grubuna girer. Nitekim bu “teröristlerin intihar notu” diye adlandırılan belge iddiası kısa surede, her çevreden yükselen şüpheler üzerine tedavülden çekildi, ve artık “resmi hikaye”nin bir parçası olmaktan çıktı!
Özet olarak kişisel kanaatim eylemin iddia edildiği gibi bir grup zeki, çok iyi tahsilli Müslüman genç tarafından yapıldığı. Fakat olayın bir takım detayları, bunların başkaları ile bağlantıları ve olayın bir Üsame-bin Ladin operasyonu olduğu teorileri benim mantık testimi geçmeyen resmi komplo teorileridir. Olayın, sonrasında Bush’un PNAC üyelerinin ağırlıkta olduğu neocon yönetimi tarafından zaten var olan Pax-Americana ihtirasını gerçekleştirmeye dönük projeleri için gerek spin-doctoring, gerek fabrikasyon ve dezenformasyon yolu ile kullanıldığı ise gün ışığı gibi ortadadır, aşağıda da bahsedeceğim birçok sebepten dolayı.

11 Eylül sonrası, Pearl Harbour ve “Fırsat”’in değerlendirilmesi

Batılıların ifadesi ile ondan sonrası tarih. Evet, bu neoconlar avuçlarını oluşturdular seyrederken. Bunun sayesinde PNAC’in planındaki Pax Amerikana ihtirasının en büyük unsuru olan İslam’la savaş politikasını Amerikan halkına da Avrupa ülkeleri satmak çok daha kolaydı artık. Olayların yorumları buna göre yapılacak, bilgiler bunu kuvvetlendirmek için toplanacak, istihbarat servislerinden medyaya kadar bütün araçlar bu gayeye matuf olarak kullanılacaktı.

1941′de Japonların saldırdığı, ABD’nin 2400 askerini kaybettiği Pearl Harbour’dan sıkça söz edilmesi sadece duygusal pazarlama için değildi. Tepkinin de o zamanki gibi çok cepheli ve kuvvetli olması isteniyordu. Bush o gün hatıra defterine “ABD bugün 21. yüzyılın Pearl Harbour’unu yaşadı” notu düşerken, yönetimdeki görevini 30 yıl önce terk etmiş olmasına rağmen, o zamandan beri de muhtemelen ABD’nin dış politikasını belirlenmesinde her zaman yönlendirici olmuş olan Kissinger daha spesifik idi. Olayın akabinde kaleme aldığı yazısı adeta direktif mahiyeti taşıyordu: “Yönetim Pearl Harbour’u sonlandıran cinsten bir cevap ile görevlidir: Bunu üreten sistemin yok edilmesi”.

İlk hedefler Irak ve Afganistan olmasında beklenmedik değildi. Irak zaten en azından 1990’dan beri hedefte idi. 80′lerin başlarında nükleer santrali İsrail tarafından yerle bir edilen Saddam’ın palazlanmasına müsaade edilmesinin tek sebebi Iran gibi “şer ekseninin” daha kıdemli üyesini engellemek idi. Simdi artık, İran_Irak Savaşı öncesi “status quo ante ‘ye dönülmüş idi, yani Saddam’in elinde olan ve bir diğer Müslüman ülkeye yönlenmemiş güç, bizatihi İsrail için tehdit idi. Bölgede herhangi bir gücün İsrail’e tehlike oluşturacak kadar palazlanmasına ne İsrail ne ABD müsaade edebilirdi. Neoconlar ve yandaşları, Irak Kahramanı Yahudi kumandan Swarzkopf dâhil, Baba Bush’un I. Körfez Savası’nda Bağdat’a kadar gidip işi bitirmemesinden dolayı eleştirmişlerdi. Irak’ın ve hemen yanı başındaki S. Arabistan, Kuveyt ve Iran, Birleşik Emirlikler, Katar gibi bölge ülkelerinin dünya petrol rezervlerinin dörtte üçüne yakın olduğu herhalde izahtan vareste bir faktördür.

Bunlardan çok bahsedildi pek çok analist tarafından. Kanımca yeteri kadar üzerinde durulmayan ve çok önemli addettiğim diğer bir motif psikolojik faktör idi. Kendilerine boyun eğmekte kusur eden İslam dünyasına kimin patron olduğunu öğretmek ve her Müslüman’ın kalbine korku sokarak Amerika’ya karsı çıkmanın fiyatının yüksek olduğunu öğretmek, bu şekilde yeni Humeyniler, Saddamların çıkma tehlikesini azaltmak. Bunu anlamak için şunu göz önünde tutalım. Tek süper güç olan Amerika’nın silah gücü ile yenilmesi imkansız idi. ABD’yi korkutan tek güç manevi güç idi. Vietnam’da 3 milyon kişiyi katledip sadece 55 bin kayıp verdiği halde gene de yenilen ABD artık bu manevi gücü ihmal edemez idi; bu silahtan İslam dünyasında bol miktarda olduğunu biliyordu. Spesifik objektifler yanında bu iradeyi, manevi gücü kırmak çok daha önemli idi. Bu kırıldığı zaman fizikisel, ekonomik güç dengesizliği ABD’yi tartışmasız imparator yapacaktı. Zaten neoconlar da ana fikir olarak “yeni yüzyıl’da Amerika’nın eski kurallarla değil tek süper güç olmanın bilincinde olarak kural koyucu” olmasını istiyorlardı ve bunun için de askeri gücün artırılmasını ve “preemtive strike” (Vurulmadan vurma) doktrininin cari olmasını istiyorlardı. Not: daha önce ABD savunma stratejisi ABD’nin saldırıya uğradığında veya yakın saldırı tehlikesine maruz kaldığında saldırması sınırlaması içeriyordu, her ne kadar geçmiş politikalarında bunu görmek zor olsa da).

Bu yeni politika “ABD istediği zaman güç kullanır” demekle ayni şeydi. Nitekim gelişmeler bu stratejinin uygulamada olduğunu gösterecekti. 11 Eylül olur olmaz daha ortada Irak ile uzaktan yakından bir ilişki işaret edilmemiş iken, resmi ağızlar ve gayri resmi neocon ağızlarının hepsinden Afganistan ve Irak’ın hedef tahtasına konulması için sebepler üretilmeye başlandı. Özel ağırlık Afganistan ve Irak’a verilmekle birlikte bütün Arap ve İslam dünyasını potansiyel “terörizm kaynağı” olarak portre eden propaganda başladı ve iç ve diş kamuoyu sistematik bir şekilde “İslami terörizmle savaş” ’in gerekliliği ile indoktrine edilmeye başlandı.

Bütün resmi ve gayriresmi odaklardan çıkan mesajlarda “fırsat” kelimesi anahtar kelime idi. Bush, Cheney, Rumsfeld, Wolfowitz, Rice bu olayın sağladığı “fırsatlardan” bahsettiler muhtelif konuşmalarında. Savunma bakan yardımcısı PNAC’ın kurucu üyesi ve şahinlerin beyin kadrosundan Paul Wolfowitz kampanyanın “teröristlere yataklık ve yârdim yapanlarla sınırlı kalmayacağının” ilk işaretini verdi “bu sadece teröristleri yakalayıp sorumlu tutma meselesi değil, sığınacakları yerleri, destek sistemlerini yok etme ve onlara destek veren devletleri yok etme meselesidir” diyerek. PNAC’ın “Amerikan savunmasının yeniden inşası” raporunda Pax Americana planının eyleme koyulmasının Amerika’nın bir katastrofik veya katalize edici olay yaşanması halinde hızlanacağı kaydediliyordu. Yeni bir Pearl Harbour gibi. Afganistan için zahiri sebep hazır idi. El-Kaide-Taliban orada idiler. Batini sebepler arasında Orta Asya petrollerine ulaşmak ve spesifik olarak Amerika’nın bölgede faal petrol şirketlerinden UNOCAL’ın (Sonradan göreve gelecek olan Hamit Karzai ve PNAC’ın Afgan asilli üyesi, Wolfowitz’in adamı, sonradan Bağdat Büyükelçisi olan Zalmay Khalilzad da bir zaman önce bu şirketi için çalışmışlardı) , Hazar gazını Afganistan, Pakistan üzerinden Hint Okyanusu’na indirecek CentGas projesine Taliban’ın zorluk çıkarması gibi nedenler de vardı. Bir İsrailli gazeteci “bölgede yeni oluşturulan Amerikan üsleri haritasına baktığınızda bunların CentGas boru-hattı güzergâhı ile örtüştüğünü” müşahede etmişti. Afganistan’a saldırıyı satmak için fazla fabrikasyona gerek yoktu. El-Kaide oradaydı ya bu yeterdi. Zaten Taliban rejiminin devrilmesine gözyaşı dökecek Müslüman dahi bulmak zordu.

Olay akabinde Kongre tarafından kurulan 9/11 Komisyonu raporunda da belirtildiği gibi yönetimin bazı üyeleri saldırının hemen akabinde Irak’ın hedef yapılması için bastırmaya başlamıştı. Savunma Bakanı Rumsfeld’in zamanın genel Kurmay Başkanı Myers’a Saddam’ın 11 Eylül sorumluluğu üzerine bulabileceği kadar şey bulmasını emrettiğini yazıyor (Evet Virginia, orda Savunma Bakanı Genel Kurmay Başkanı’na emreder!). Ayni komisyon raporunda Savunma Bakan Yardımcısı Paul Wolfowitz’in Irak ile yüzde 10 ilişki bulunsa dahi Irak’a saldırılması gerektiğini belirttiğini ve saldırıdan bir gün sonra Bush’un yardımcılarına Saddam’la ilişkilerinin araştırılmasını emrettiğini yazıyor. Gene Komisyon raporunda bütün Saddam-El Kaide ilişkisi çabalarının hiçbir delil üretmediği de yazıyor. Bu rapor çıktığında savaş zaten başlamıştı. Rapor’un son sekli çıkmadan önce çıkan ön rapor medyada tartışıldı. Bush’un ve özellikle yardımcısı Cheney’in raporda gecen “Saddam-Irak ilişkisi bulunamadı” bilgisine sinirlendiler. Cheney “zırvaca” damgası vurdu ilişki bulunamamasına. New York Times’tan Joe Conradson’un “9/11: Cheney’in kâbusu” baslıklı makalesine göre “ komisyon önünde ifade veren görevlilerin politik sonuçlarını düşünmeden bağımsız iradeleri ile doğruları söyledikleri izlenimi veriyordu. Fakat beyaz saray ve neoconlardan gelen eleştirilerden etkilenmiş olacak Komisyon nihai raporda bu konuda Beyaz Saray’ı yalanlayan bir sonuç çıkarmadı. Yani deliller raporda idi fakat yargı yoktu”.
Bunun gibi bazı ihmal edilen gerçekler gazeteci Chalmers Johnson’un deyimi ile “Irak’a saldırının en azından 10 yıldır planlandığına” işaret ediyor. Bu görüşü geriye doğru takip eden Johnson, Cheney dâhil Pentagon ve dışişlerinden birçoklarının Baba Bush’u Bağdat’a kadar gitmeye ikna etmeye çalıştıklarını yazıyor. 1996′da Richard Perle (sonradan PNAC’ın kurucu üyesi olacak olan) başkanlığındaki bir grup tarafından üretilen “A Clean Break” (Bir yeni başlangıç) başlıklı bir dokümanda İsrail’e de “preemption,” (önceden saldırma) politikasını uygulamaya koyması tavsiye edildiği yazıyor. Perle ve adamları İsrail’in “Suriye ve Lübnan’ı işgalini ve Saddam’ın indirilmesi için gayret göstermesi gerektiğini yazıyor. Perle ve arkadaşları İsrail’in Lübnan ve Suriye işgalini Amerika’ya pazarlaması için, Amerika’da sempati kazandıracak bir şekilde nasıl açıklayacağının metnini dahi içeriyor. İsrail, “Suriye’nin “Kitle İmha Silahlarına” dikkat çektikten sonra şöyle demeli imiş Perle’e göre: “Suriye gibi baskıcı rejimlerle müzakereler ihtiyatlı realizm gerektirir….İsrail için kendi insanlarını katleden, komşularına karsı açıkça düşmanlık sergileyen ve en ölümcül terörist örgütlere destek veren rejimlerle safça muamele yapması tehlikeli olur”. James Bamford adındaki araştırmacı/yazar’ın “A Pretext for War” (Savaş İçin Bahane) baslıklı yazısında belirttiği gibi ayni bahaneler daha sonra Irak’a saldırmak için kullanılacaktı. Irak’a saldırma gerekliliği argümanı, Perle ve arkadaşları’nın İsrail için hazırladığı Suriye ve Lübnan’a saldırmayı tavsiye eden raporundan bir yıl sonra PNAC’ın kurulmasının akabinde kurucu üyelerden Paul Wolfowitz ve Zalmay Khalilzad, kurucu direktörü olan diğer bir Siyonist Yahudi olan William Kristol’un yönettiği Weekly Standard dergisinde “Saddam Gitmeli” baslıklı bir makale yayınladılar. Bir ay sonra PNAC’ın, çoğunluğu Bush döneminde yönetimdeki kilit noktaları işgal edecek olan 18 üyesinin imzasını taşıyan bir mektup zamanın başkanı Clinton’a gönderildi. Perle, Wolfowitz, Bolton, Rumsfeld’in de imzacıları arasında bulunduğu mektupta Clinton’a “Saddam’ın işini bitirmesi” ve bu şekilde “Amerika’nın Körfezdeki hayati menfaatlerini koruması telkin ediliyordu. Daha sonra, tavsiyeleri doğrultusunda hareket etmediğini gördükleri Clinton’ı zamanın Cumhuriyetçi Senato lideri Trent Lott ve Kongre sözcüsü Newt Gingrich’e şikâyet ediyorlardı. Nihayet, Eylül 2000 yılında ayni grubun PNAC adına ürettiği “Amerikan Savunmasının yeniden İnşası” raporunda Saddam Hüseyin’in Amerika için tehlike oluşturduğu yazıyordu. Bush secimle değil Yüksek Mahkeme kararı ile göreve atandığında Clinton’a mektup yazan bu 18 üyeden 10′u Bush kabinesinde yer alacaktı. Paul O. Neil ve Richard Clark’ın da 9/11 Komisyonu önündeki ifadelerinde belirttikleri gibi Bush iktidara geldiğinde Saddam’ı devirmeyi aklına koymuştu. Ve yukarıdaki verilerden de anlaşıldığı gibi 11 Eylül olur olmaz bu çevreler bu saldırının Saddam’ı devirmek için fırsat olduğu üzerinde birleşmişler ve bunu gerek içerde gerek dışarıda satmak için faaliyete geçmişlerdi. Raporda yer almayan fakat daha sonra CBS televizyonunda açıklanan Rumsefeld’in bir yardımcısının notlarında Rumsefeld’in 11 Eylül akabinde “en iyi bilgiyi çabuk” istediği ve ayni zamanda Saddam’ı vurmak için yeterli olup olmadığının araştırılmasını istediği yazıyor. Notlarda Rumsfeld’in “sadece UBL (Usame Bin Ladin) değil. Büyük git; alakalı, alakasız şeylerle tatlandır” dediği yazıyordu. Bu bilgilere dayanarak gazeteci James Bamford , “bu bilgilerden 11 Eylül trajedisinin Saddam’a saldırı için bahane olarak kullanılacağı acıktı” diyor.
Gene 9/11 Komisyonu raporunda bahsedilmeyen fakat diğer birçok araştırmacının üzerinde birleştiği resim söyle idi. Paul O’Neil’in ifadesine göre 9/11 den birkaç ay sonra Savunma Bakanlığı’na bağlı Defense Intelligence Agency (Savunma İstihbarat Teşkilatı) Irak’ın petrol sahalarının haritasını çıkarmaya başladı. Ayni daire Irak’ın petrol rezervlerinin nasıl bölüşüleceğine donuk “Suitors of Iraqi Olifield Conracts” (Irak Petrol Sahaları Kontratları Taliplileri) başlıklı bir rapor da çıkardı. Petrol ve gaz sahalarının önemini Stephen Gowans adındaki bir araştırmacının söyle ifade ediyor: “Postallılar Irak’a girdiğinde ilk hedefleri Güney’deki Petrol sahalarının güvenliğini sağlamaktı. Ve Bağdat’ta kaos meydana geldiğinde Amerikan güçleri yağmacıların, kundakçılar, çetelerin Planlama, Tarım, Dışişleri, Eğitim, Ticaret, Kültür ve Enformasyon Bakanlığını yakıp yıkmalarına yağmalamalarına müsaade etti. Fakat yalnız Washington’un peşinde olduğu petrol zenginliği ile ilgili haritalar, arşivler ve bütün teknik bilgilerin bulunduğu Petrol Bakanlığı önündeki tanklar ve zırhlı tasıma araçları sayesinde hiçbir şey olmadı.

2003 yılında, II. Körfez Savasının başlaması akabinde Washington’daki bir yemekli toplantıda masamda bulunan birkaç dışişleri mensubu ile sohbetimizde Irak saldırısının isminin basta “Irak’ı Kurtarma Harekâtı” manasındaki “Operation Iraqi Liberation” olarak düşünüldüğünü fakat bunun kısaltmasının “petrol” manasına gelen “OIL” olduğu fark edilince “Irak’a Özgürlük Harekâtı” manasında “Operation Iraqi Freedom” da karar kılındığını duydum. Irak’a saldırı, öngörüsünü -ve belki de dileğini- doğruladığı için Huntington’u ve yıllardır üzerinde çalıştıkları planların nihayet istedikleri şekilde hayata geçirildiğini gördükleri için de neoconları memnun etmiştir muhakkak. Zaten Huntington yakınlardaki bir konuşmasında “biz medeniyetler arası savası kültürümüz veya ahlaki değerlerimizle değil kaba gücümüzle kazandık” dedi mealen. Tabii ki neoconlar memnun oldular. “Biz size demedik mi Amerika saldırılana kadar beklemeden saldırmalı diye?” dediler. Dediğimizi daha önce yapsaydınız 11 Eylül olmazdı. Artık sözümüzü dinlersiniz. Başlatılan saldırıların “terörle mücadele” yerine “global war on terror” (terörle küresel savaş) olarak adlandırılması da, rasgele seçilmemiş bilakis her kelimesi üzerinde iyi düşünülmüş idi. Küresel kelimesi hatt-ı müdafaa değil sath-ı müdafaa demekti; yani her yer cephe idi. Mücadele yerine savaş kullanılması olayın sadece bir sivil güvenlik adımları ve tipik terör önleme adımları değil, savaş kelimesinin ifade ettiği çok daha geniş bir kavramın verdiği hareket serbestîsini barındırması idi. Bu operasyonel terim idi. Adeta dünya savası gibi. Mantık şu idi: Müslüman teröristlerin bize açtıkları savaş belirli bir cephede olmadığına göre müdafaa da sath-ı müdafaa olacaktır ve satıh tüm dünyadır.

YARIN: 11 Eylül, Öncesi, Sonrası (III): Kim Kazandı, Kim Kaybetti, Dünya Nereye?