Entelektüel fahişelik: Şahit lazımmı abi?

Son zamanlarda artık hükümet muhalifi cephenin (daha uygun isimler de var ama bu işi görür şimdilik) modus operandi ’si haline gelen ihtiyaca göre hukuk, siyaset anlayışı beni yıllarca gerilere goturdu; taa lise yıllarına. Bir edebiyat hocamız vardı. Birçok derslerde olduğu gibi edebiyata da da geçici öğretmen olarak piyasada bol miktarda bulunan işsiz hukuk mezunlarından biri giriyor idi: Şakir Şeker adında bir ülkücü. Sonraki yıllarda adalet bakanlığına kadar yükselmiş.

O anlatmıştı bir derste. İstanbul adliyesinin önüne giderseniz birileri size yaklaşır ‘Şahit lazımmı abi’ derlermiş. O’nun yalancısıyım. Henüz yolum düşmedi İstanbul adliyesine Allah’a şükür.

Son günlerde TV’lerde boy gösteren bazı eski siyasetçi, hukukçu, ilim adamı karakterleri için tam da oturuyor ifade. Vazifenin gerektirdiği her türlü şehadette bulunur bu genel şahitler. İngilizce siyaset jargonunda bu tiplere “intellectual prostitutes” (entellektüel fahişeler) denir. Yok entellektüel oldukları manasına gelmez terim. İhtiyaca göre, menfaat karşılığı yorum yapan anlamındadır. Önceki birkaç yazımda, örneğin “Bizanslılara Entrika Dersleri Verilir ” başlıklı olanında biraz bahsettim bu karakterlerden.

Dün Erdoğan veya statükonun hoşlanmayacağı birinin cumhurbaşkanı adayı olacağı belli olduğundan beri bu genel şahitlerin başında 6 defa gidip, bir türlü def olmayan Sulu-the-Magnificent geliyor. Daha dün “çare” olarak “millet seçsin” dahiyane fikri aklına geldi, siyasetteki 50 kusur yılının son dakikasında. Yönettiği şer ekseninin üyelerinden olan Mumcu’ya da uygun düşüyordu söylem. Bu işin sonunu düşünmedi tabii ki bunu söylerken Sulu. Kim hesap soracaktı ki ona? Boyalı medyamı? Ciddi olalım. Genç Bakiş’larla tur yaptığı üniversitelerin seçilmiş öğrencileri? Çok komik! Hem sorsalardı ne yazardı ki? Siyaset terminolojimize ilkesizliğin ifadesi olan “dün dündür bu gün bu gündür” vecizesini kazandıran cambaz “aslında ne demek istediğini” açıklayıverirdi. Şakşakçılar da “ne güzel söyledi Baba” veya “Demirel’e geçmişte karşı çıktığımı bilirsiniz ama bu defa doğru söyledi, simdi Sezar’ın hakkını…” çekerlerdi ne menem ilkeli olduklarını vurgulayaraktan. Tabii yerseniz.

Gün oldu, devran döndü, ve CHP ve bağlı kuruluşları Paşalar-Askeri Toplum Örgütleri- Anayasa Mahkemesi makinasyonu ile Anayasa’nın, meşruiyetin içine edildi ve “Meclis Cumhurbaşkanı seçemez” sonucu çıktı. “Biz o Anayasa’yı yaparken Gül’ün aday olacağını nerden bilecektik? Sayılmaz” dediler mealen.

Cinnet mahsulünden mantık çıkarmak zor iştir. Aritmetikte bir dizi simültane denklem içerisinde bir tanesi 2X2=18 ise ve bunun yanlış olduğunu iddia etme hakkiniz olmadan bu denklemler serisini çözmek zorunda iseniz karşılaştığınız durumu düşünün. İşte AK-Parti ve hala bu lunatik durumdan meşru çözüm çıkarma gayretinde olanların durumu budur.

Gül olmaz dediler. Başka AK-Partili’de olmaz.

-Ama Anayasa, iç tüzük, demokrasi?

-Canı cehenneme! Dedik ya ne onu yapanlar ne de şimdiye kadar uygulayanlar olarak bir AK-Partili’linin Çankaya’ya çıkacağını tahayyül edemedik. Tıpkı Tayyip’i şiirden dolayı hapse gönderirken, “artık muhtar dahi olamaz” diyerek zil takip oynadığımız gibi. Biz yüzde on barajını koyarken de dinci, bölücü, diğer marjinaller meclise girmesin diye yapmıştık. Nerden bilecektik milletin bizim aritmetiğimizle bize şamar gibi cevap vereceğini?

-Anlaşıldı. O zaman AMP’nin (Anayasa Mahkemesi Partisi) ‘nin emrinin (Bkz. “367 kere Maşallah! Laikliğe aykırı değilse tabii“) gereğini yapmaktan başka çare kalmadı. Ne dedi AMP? Meclis CB seçemez! Öyle ya ilk turda 367 olmaz ise CB seçilemez demenin başka hangi tevili olabilir? Peki ama 102. maddedeki ikinci, üçüncü, dördüncü turun manası ne?

-Onlar sayılmaz! Laik asabımızı bozma!

-Emrinizdir. Yani siz şimdi Sulu ve Mumcu’nun da dun dediği gibi halk seçsin diyorsunuz değil mi? Ve hep bir ağızdan erken seçim diyordunuz yıllardır. “Beş yılı da biz koyduk ama vaz geçtik seçim dört yılda bir olsun” diyordunuz. Tamamdır, emriniz baş üstüne, artık talebiniz Anayasa Mahkemesi hükmü olduğuna göre, buyurun. Hemen halkın önüne sandık koyalım. Onlar seçsin en kısa zamanda.

-Olmaz!
-Niye?
-Artık meclis fesh edilmiş sayılacağına göre erken secim kararı da alamaz! Eylül olsun, yok Ağustos olsun, yok Haziran olsun, laiklik, Cumhuriyet, şeriat, falan… Ha siz ne diyorsunuz şimdi, işte onun tersi olsun.
-Ama sizin taleplerinize ve Anayasa Mahkemesi’nin kararına evet dedik. Kendinize karşı çıkmış olmuyormuşsunuz?

-Biz bilmezuk merkez bilir.

Dostlar müstehcen lisandan uzak dururum ama musadenizle bu müstehcen durumu biraz müstehcen bir halk deyiminden daha güzel ifade edecek söz aklıma gelmedi: Ne şaapiyor, ne de üstümden iniyor.