PKK ve mecrasını bulan sular

Genç arkadaşlar hatırlamazlar, PKK yokken bu ülkede “ezilen halkların özgürlüğü”, “Kürt Halklarına özgürlük” sloganlarının üreticileri de solcu örgütler idi (Not: Halk yerine halklar benim seçimim değil onların sözlüğünden). O zaman Solcu/Sosyalist/Komunist’in (bir sosyalist prof - yanılmıyorsam Mümtaz Soysal idi-, “farklı renkler yoktur; tek renk vardır. Ancak kırmızının tonları..” mealinde bir şeyler buyurmuş idi- yok, Kırmızı Türk bayrağındaki değildi) Kürd’u Türk’ü yoktu hepsi ezilen halklar idi nihayetinde . 70ler, 80ler ve 90′larin siyasi tarihini inceleyenler bu gün enn ulusalcı, vatanperver, kuvvaci ruhu bayrağını taşıyanların da dünkü bu ezilen halkların sözcüleri olduğunu müşahede ederler. Bu gun DTP-PKK’nın önde gelen isimlerinin bir çoğu da eski sol cephenin neferleri idiler. PKK’dan önce müşerref olduğumuz Rizgari adli örgüt örneğin bilmem kaç düzine sosyalist örgütten biri idi. Unutmayalım PKK (”Partiya Karkeran Kürdanistan”) da kürdanistan işçi partisidir. “Işçi partisi” olması kurulduğu konjunktur hakkında açıklayıcıdır; sendikal haklarla falan alakasından degil. . O zaman işçi modası vardı. Gün oldu devran döndü moda değişti; ama isim kaldi, CHP gibi. CHP dediniz de aklıma geldi; siz bu Halk Partisi’ nin bir zaman Nazilerin muhibbi olduğunu bilirimsiniz? (Yok canim hafızadan konuşmuyorum, okudum ; pek genç sayılmasam da o kadar da yaşlı değilim). Ve bu muhiblerin başında Cumhuriyet Gazetesinin kurucu, sahibi, İnönü’nün adamı Yunus Nadi’nin bulunduğunu? (hani şu Nazım’ın resmini “yüzüne tüküresiniz diye” yayınlayan gazete var ya? İşte o).

Geçen bir gazetede DTP’den Hasip Kaplan’ın “bölgede DTP zayıflarsa Kürt halkı İslam’a yaklaşır; irtica güçlenir” mealinde bir beyanını okuduğumda “su mecrasini buluyor mu” diye sormuştum kendi kendime. Bu günlerde PKK’nın son 25 yılda gerek operasyonel güç, gerek dış dünyadaki propaganda gücünün en zayıf olduğu, ve son seçimlerdeki hezimeti ile artik Kürt halkını da kaybetmek üzere olması üzerine etekleri tutuşanların sadece terör örgütü ve siyasi temsilcileri değil aynı zamanda laikçi kesimin sözcülerinin olması fazla sürpriz gelmedi fakire. Gavurlar “strange-bedfellows” (acayip -ya da garip- yatak arkadaşları) derler bu duruma ama dediğim gibi bu gün bu “düşmanımın (dinciler) düşmanı dostumdur” yakınlaşması fazla da “acayip” gelmiyor olayın kökenini bilenlerimize.

Mümtazer Türköne aşağıdaki yazısı daha önce Lübnan ve Filistin’de İsrail’in katlettikleri “İslam bayrağı taşıdıkları” için ağlamadığını yazan ve dahi genç kızlara “gidin gayrimeşru çocuk yapın” öğüdünde bulunan Milliyet yazarının şahsında laikçi cephenin değerleri üzerine güzel bir sorgulama.

Buyurun:

“Şiddetin ölümü”ne ağıt yakanlar
MÜMTAZ’ER TÜRKÖNE

Ece Temelkuran’ın hayıflandığı, üstelik ağıt yaktığı durum ilk defa şiddetin sırra kadem bastığı bir tablo. Milliyet Gazetesi’nde başladığı yazı dizisinin birazı bölgenin bugününü anlatıyor, ama daha çok bu gazeteci hanımın hayal kırıklıklarını okuyoruz. Bu hayal kırıklığını, bu hayıflanmaları “normal” bulmuyorum. Gazeteci etiğinde veya aydın namusunda, tabutunu çivilemeye çalıştığımız şiddetin arkasından ağıt yakmanın yeri olmamalı. Türk-Kürt ayırmadan gidenlerin arkasından döktüğümüz gözyaşını içimize akıtıp, barışı kalıcı hale getirmek için geçmişe bir sünger çekmek dururken, şiddetin hüküm sürdüğü dönemi bir “altın çağ” olarak yad etmeye kalkmanın iyi niyet dışında bir açıklaması olmalı.
“İlk kez” diyor, Ece Temelkuran “Kürt siyasetinin çelik gövdesi, dağılma ihtimalini düşünüyor.” Stalinist şiddet yöntemleri ile herkese kan kusturanlar ne zaman “Kürt siyasetinin çelik gövdesi” oldular? Bu övgüyü ne zaman hak ettiler? Milliyet yazarının resmetmeye çalıştığı korku, şiddetin hüküm sürdüğü uzun yıllara değil, sona erdiği bugüne ait. İnsanlar insanlardan korkuyorlar. Niye? Çünkü “‘Kürdistan olmadı, olmayacak’ cümlesinin ardından bir moral çöküntüsü içinde insanlar.” İnsanların korkması ile “Kürdistan olmadı”nın moral çöküntüsü, hiçbir zaman kurulamayacak bir sebep-sonuç ilişkisi içinde aynı cümlede yer alıyor. Anlayabildiğimiz tek şey, şiddet sona eriyor ve şiddetle bir şeyler elde etmenin peşinde olanlar hayal kırıklığı yaşıyor. Peki Milliyet’e ne oluyor? Çoktandır Sedat Ergin bambaşka bir yolda, tuhaf işler yapıyor;anlayamıyorum…

Barışın ve huzurun gelmesinden kim korkar? Dağdakilerin yuvalarına dönmesinden, peşinde olduklarını siyasetin zengin dünyasında aramaktan kim korkar? Şiddetin sona ermesini, Kürt siyasetinin üzerindeki demir balyoz kalkınca çoğullaşmasını bir felaket tablosu olarak sunmak kimin aklına gelir?

“Artık bölgede ortak akıl oluşmuş, kimse şiddet istemiyor” diye yazanlara, ara sokaklardakilerin “Ne özerkliği, biz ülkemizi istiyoruz” sözleri ile itiraz eden Ece Temelkuran kimi temsil ediyor? Milliyet gibi “merkez”e yerleşmiş bir gazetede bile olsa “kendi fikridir” diyerek bir gazetecinin şiddetin peşinden ağıt yakmasını, şiddet dönemlerine özlem duymasını önemsiz görebiliriz. Ama ortada başka bir amacın gezdiğini yazı kendisi anlatıyor. Bu şiddet nostaljisi, yavaş yavaş şekillenen bir siyasî projeye destek verme amacı taşıyor.

Eşzamanlı olarak PKK-DTP çizgisi laik (hatta Kemalist) siyaset bayrağını yükseğe kaldırıyor. Sebep AK Parti’nin genel seçimlerde Kürt seçmen nezdinde kazandığı itibar ve güven. Bugün şiddeti sona erdiren en güçlü dinamiklerden biri AK Parti’nin bir Türkiye partisi olarak bölgeden aldığı destek. Türkiye’nin üniter ulus devlet yapısını devlet kurumları bile temsil edemezken neredeyse tek başına AK Parti, üstelik hükümette temsil ediyor. PKK’nın tasfiyesi sürecini başlatan da AK Parti olduğuna göre, PKK geniş bir anti-AK Parti koalisyonuna ihtiyaç duyuyor. Bu koalisyon tam da Ece Temelkuran’ın kurcaladığı gibi geniş bir “laikçi blok”a dönüşmeyi amaçlıyor.Yazı dizisinin temel argümanı, bu projeyi ele veriyor: “İslâmî kesim, Kürt siyasetini ele geçiriyor.” AK Parti dışında “İslâmî kesim” kim? Toplumun dayanışma ve huzur arayışına önderlik ederek, bölgeye hizmet götürmek için gecesini gündüzüne katan cemaatler. Toplum, siyasetin içinden çıkılmaz hale getirdiği bir sorunu, yüzyıllardan beri kullandığı yöntemleri kullanarak çözüyor. Eğer laiklik diyorsanız, laik Batı’da da sorunlar bu şekilde çözülüyor. Bu cemaatler kim? Oralara okul, dershane ve yurt açanlar. Her şeyinden fedakârlıkta bulunanlar. Mesela, devletin yapamadığını yaparak bölgenin geri kalmışlığını yenmek üzere kâr amacının üzerine daha yüksek bir gaye yerleştirerek yatırım yapan işadamları. Ece Temelkuran’ın “İslâmcı kesim” diye mahkûm ettiği güç, bu toplumun yanlış devlet politikalarını bile düzeltecek sağduyu ve aklı temsil eden geleneksel dayanışma duygusundan başka bir şey değil. Türkiye “Kürt sorunu”nu işte bu güç ile çözüyor.

Bu yerli ve yüzde yüz doğal gücün karşısına bir “laikçi koalisyon” ile çıkmaya kalkmak; Ece Temelkuran’ın yaptığı gibi artık yok olan şiddetin arkasından ağıt yakmakla mümkün. Yani tükettiğimiz şiddet karşımıza “laikçi bir maske” ile çıkıyor. Peki sahici mi? Laikliğe itibar kaybettirmekten başka bu proje işe yarar mı?

18 Aralık 2007, Salı