Sondan başlayayım. Emekli memurum ama TC’den değil. Çalışırken de yazıyor, söylüyordum, dilim döndüğünce. Hatta memuriyetimin son bulmasında da Washington’daki Yahudi patronların önemli rolü oldu.

Bu şekilde sizin “takiyye yapmalımıyız” veya “siz yaptınızmı” mealindeki sorularınızı da cevaplamış oldum. Zaten siz de sorularınızı kendiniz cevaplamışsınız. Bu blogda bir çok yazıda bahsettim bu konulardan. Aklıma duruma uygun bir çok ayet ve hadis geliyor “doğruyu bilip te söylemeyen..” dahil.

Öğrencilik yıllarımdan beri eyyamcılığın omuyrgasızlığın “akıllı strateji” basiret, fersaet vb erdemler maskesine büründüğüne çok şahit oldum.

Eğer bildiği doğruları her zaman söylemekten çekinmeyenler hep kaybetmeye mahkum ise bizler gerzek olmalıyız.

Gene sıkça söylerim. Laikçi zorbaların ne ahlaki, ne entellektüel gücü var. Sadece tüfek gücü var. Onu kullanmak ta sıkar bu saaten sonra. Şimdiye kadar Müslümanı omurgasızlığı, korkusu ve samimiyetsizliği frenlemiştir.

Elin gavuru bile “korkudan başka korkacak şeyimiz yok” (Franklin Delano Rosevelt) der iken “bu laikçiler güçlü; neme lazım” cılık için aklıma gelen kelimeler hiç te hoş değil.

Hocam, bu dedikleriniz aklıma başka bir şeyi getirdi. Bu ülkede elbette bir miktar tedbirli olmalı ve özellikle memuriyette yahut üniversitelerde Allah rızası namına ilerlemek isteyenlerimiz, otorite konumundaki laikçi yobazlara dindarlığımızı, imanımızın hakiki olduğunu belli etmekten kaçınmamız gerekir. Fakat bazı dinî oluşumların benim gözlemlediğim şu tavrı doğru mudur sizce:

Allah onlara selamet versin, bazı cemaatlerdeki benim tanıdığım çoğu arkadaşa göre, bizim gibi memur ve/veya öğrenci ve/veya akademisyen olan kimseler, hakikatleri “tedbir” namına gizlemeli ve kesinlikle laikçilik aleyhine, İslâm lehine konuşmaktan uzak durmalıymışız. Bazı sütü bozukların “gerici”, “irticacı” ya da “İslâmcı” tabir ettikleri asıl kimliğimizi mümkün olduğunca belli etmemeliymişiz. Bunun için, internette sizin blogunuz ve benim önceden olup kapattığım, şimdi yeni bir konseptle inşallah tekrar açacağım bloglar gibi bloglar yazmamalıymışız. Yoksa laikçiler o kadar güçlüymüşler ki bizi tespit edip memuriyet veya akademik kariyerimizi yok ediverirmişler, hayatımızı karartıp bizi işlevsiz hâle getirmek onların elindeymiş daima.

Biz müminlerin gerçekleri konuşmaya ve sözümüzü internet gibi yarı-anonim ortamlarda duyurmaya başlamamız için, önce büyük profesör olup elde edeceğimiz saygınlığı elde etmiş olmamız veya Ergenekon davasının onların cemaati tarafından başarıyla sona erdirilmesini beklememiz gerekirmiş. Bu dava başarısız olursa, engellenir ve gerçekler bir defa daha karartılırsa, İslam’ın Türkiye’deki tek önderi olan onlar bile artık bir şey yapamazlarmış. Ondan sonra tekrar susmaya ve dindar olduğumuzu, imanımızın sözde değil özde olduğunu gizlemeye devam etmemiz gerekirmiş.

Farz edelim ki durum dedikleri kadar vahim. Ama o zaman, hiçbir Müslüman böyle demese ve tırsmasa bu adamlar hiçbirimizin üstüne gelmeye cesaret edemezler, buna maddî ve manevî imkânları ve kaynakları yetmez. Bu durumda böyle düşünenler, tırsıp, başkalarını da tırstırıp hakikati cesurca söyleyenleri yalnız ve savunmasız bırakmış olmuyorlar mı?

Hocam ne dersiniz? Sizce tedbirli olmanın ve emr bil-maruf, nehy anil-münker yapmanın sınırları ne olmalıdır biz mütedeyyin görüşlüler için?

Hocam, galiba siz emekli bir memursunuz ve ancak emeklilikle beraber yazmaya başladınız. Acaba bu durumda siz de mi, benim yarı-anonim tabir ettiğim internette bile, sıkı tedbir/takiyye gereklidir fikrindesiniz? Burada takiyyeyi olumsuz anlamda kullanmıyorum. Müminlerin kendilerini otorite sahibi zâlimlerden korumak için, bazen hakikati söylememe ve haddini bilmesi gerekene haddini bildirmeme ruhsatlarını kast ediyorum.

Arsız ve despot laikçilere artık öbür yanağı çevirme vakti bitmeli. Çünkü öbür yanağı çevirmek tavrı ancak kalbinde biraz insaf, adalet ve merhamet duygusu olan insanlar karşısında işe yarar. Biz müminler onlarla “empati” kurmaya çalıştıkça, onların var olduğunu zannettiğimiz hassasiyetlerini anlamaya gayret ettikçe, bu adamlar daha da azgınlaşıyor ve kendileri de bizi anlamak yönünde hiçbir çaba göstermeksizin bize daha çok saldırıyorlar.

Ziya Paşa’nın meşhur bir şiir sözüdür hani: “Nush ile yola gelmeyeni etmeli tekdîr…”. Evet, artık nush/nasihat yani “iyi niyet ve öğüt” vakti bitmiştir. Laikçiler iyi niyet ve öğütle insanlığa dönecek insanlar olmadıklarını, ancak tekdir ile, sert sözler, azarlama, paylama ve haddini bildirme ile belki yola gelecek saldırgan arsızlar olduklarını tebyin etmişlerdir. Allah onları ıslah etsin. Etmeyecekse en azından biz müminleri onların şerrinden siyanet etsin. Bize de bu anlamsız nezaketçiliği ve korkaklığı atmayı nasip etsin. Âmîn.

Selam, saygi ve muhabbetle

diğer yanağımızı çevirmemizi bekleyenleri şaşırtmak lazım,

mesela milyonluk miting nasıl yapılırmış gösterilebilir.
(provakasyon olur , olur mu olur , oldurtmayacaksın, organizasyonu ona göre yapacaksın, icabında renkli tişört bastıracaksın,miting başlangıcında son anda dağıtacaksın, provakasyon olur korkusuyla şer ittifakının kullandığı miting hakkını neden biz kullanamayalım ? , onu yapma bunu yapma, ört ki ölem …… )

anayasa mahkemesine de güzel bir mesaj olur

akp tansiyonu düşürsün , bu davayı laikliğini ispat etmek için şans olarak görsün tavsiyelerine güzel bir cevap olur

netice-i kelam bu defa başka olur , başka olmalı…..