Fiş hastalığı ve tedavi yöntemleri

Sizi bilmem ama bende fiş hastalığı var. Fiş hastalığı da ne mi? Açıklayayım: Alışveriş yaptığınızda fiş isteme şeklinde kendini gösteren davranış bozluğuna fiş hastalığı denir, tarafımdan.

Bende bu hastalık ileri derecede itiraf etmeliyim. Her ne kadar bir iki liralık alışveriş için dahi fiş istemenin adabı-i muaşerete aykırı olduğunu bilsem de, sadece satıcının değil orada bulunan müşterilerinde “bela mı, kafayı yemiş adam” der gibi bakışlarından yerin dibine girsem de bir türlü vaz geçemiyorum bu iptiladan. Sigara gibi bir şey diyemeyeceğim çünkü sigarayı bilerek isteyerek içiyorum; bir anında tatmin alıyorum; bundan ise anında rahatsızlık, gerilim, stres.

Ama yapmadığım zaman –ki pek enderdir ve yanımda “adam tanıdık, hoş olmaz” veya “yaw şimdi 5 lira için fişi naapacaksin” vb diyen bir eş dostla beraber olmak gibi olağanüstü bir durum vardır- daha da rahatsız oluyorum, kendimi tekmeliyorum “sen ne biçim adamsın, bu kadar basit bir ilkenden dahi taviz veriyorsun” diye. Yani aşağı tükürsen de yukarı tükürsen de olay stresli, gerici.

Klinik gözlemler

Hastalık sıkça şu semptomlar ve tepkiler şeklinde kendini gösterir.
Bir küçük esnaftan -hatta bazen de fazla da küçük olmayan zincir mağazalarda dahi olur- bir alışveriş akabinde fiş isterim.
Büyük çoğunlukta fiş verilir ama surat buruşturularak, bir sonraki müşterinin işi bitene kadar bekletilerek veya “hala fiş mi topluyorsun? Fiş artik sayılmıyor “vb gibi sorgulama-aydınlatma eşliğinde. Hatta bir defasında bir kuru yemişçi “sizde bu bir saplantı herhalde” dedi. Ben de “ama vergi kaçırma kadar kötü değildir sanırım” deyince “sizinle aynı dünyada yaşamıyoruz herhalde” dedi. Ben anlamamış ayaklarına yattım ama problemin bende olduğundan şüphem kalmadı.
Bunlar “iyi adamlar”. Bir de fiş vermeyenler var. Mazeretlerden birkaçı:

-Abi patron yok ben yazar-kasanın nasıl kullanılacağını bilmiyorum.
-Kredi kartı olursa fiş veriyoruz.
— Şimdi kağıt bitti; yârin bi zahmet uğra vereyim.
-Kasa bozuk; bi dakka. Selaattin, fiş yazdırmak için neresine basıyorduk?

Eve siparişlerde her defasında siparişle birlikte “fiş biriktiriyorum”, “yalnız fişi unutmayın”, “unutmayın ben fişsiz alışveriş yapmam” dememe rağmen çoğu unutur. Şöyle bir konuşma şıkça geçer siparişi getiren çocuk ile aramda.
—Buyurun bi şiş bi ayran.
—Fiş nerde?
Yüzüme şaşkın, şaşkın baktıktan sonra
—Fiş söylemiş mi idiniz?
-Evet fiş te sipariş etmiştim.
-Bi dahaki sefere getireyim; ya da dükkana bi uğrayın.

“Şunun derdine bak” deyip geçmeyin sayın okurlar. Bu hastalık nerde ise trafik kadar önemli bir rahatsızlık kaynağı fakir için. Bir defasında başıma gelenleri anlatayım da durumun vahameti konusunda kendiniz karar verin.

Bir defasında bizim terörist kedilerde bir dışarı fırlayınca onun arkasından ben de fırladım ve kapı arkamdan kapandı. İlk değildi; son da olmayacak. Çilingir çağırdım alışkanlık olduğu uzre. Çok kolay oldu açmak; kapı kilitlenmemiş, sadece kapanmış idi.
Telefonda söylediği ücret olan 30 YTL’ yi takdim ettim (2 sene kadar önce idi).
Ve fatura veya fiş talep ettim. İlk cevap “bu saate fiş/fatura mı olur” idi (akşam hava kararıyordu). Sonra “tamam ama faturalı istiyorsan 35 lira vereceksin” dedi. Olurdu olmazdı derken iş benim faturasız ödemiyorum dememe ve çilingirin kapımı tekmelemesine kadar gitti. Polis çağırdım ve en yakındaki karakola gittik.

Orada duruma el koyan polisin (veya komiser, emin değilim) sorusu şu idi:

-Şimdi, siz 30 liraya fişli mi anlaştınız fişsiz mi?

Yaa, iste böyle, Durum ciddi anlayacağınız. En iyisi ben böyle küçük işler yerine memleket meselelerine kafa yorsam daha iyi olur dedim. Açtım gazeteyi. Eski Deniz Kuvvetleri Komutanı Karahanoğlu “Darbenin kurallarını” anlatmış bir gazeteciye; o da mest olmuş.
Yok olmayacak. 30 liraya fişli mi fişsiz mi anlaşmıştınız diyen polis gene aklıma geldi, ne alakası varsa.

Tedavi yöntemleri derken sizi kandırdım. Kelin ilacı olsa idi başına sürerdi sayın okurlar. Hala muzdaripim bu illetten. Mucizevi bir şifa bekliyorum.