Gene terör ve gene “komplo teorileri”

Güngören terör eylemini duyar duymaz benim de aklıma ilk gelen ihtimal PKK’dan çok Ergenekoncu çeteler idi. PKK tereörü için olğanüstü bir sebep aramak gerekmez. Lazımsa K. Irak’ta devam eden operasyonlar verilir. Ama bu ilk akla gelen “olağan şühheli” açıklaması beni pek kesmedi birçokları gibi.

Son birkaç ayda ortaya çıkan deliller “millet biribirine düşer, çatışma çıkarsa bir umut var, yoksa bunları şey etmek zor” diyen Ilhan Ağebeygillerin bu apokliptik emellerini gerçekleştirmek için gerektiğinde ulusalcı, komunist Türkçü, Kürtçü bilumum çete ile çalıştığını hatta şeriatçı çete dahi örgütlemekten geri durmadığını öğrenmek  bazılarımıza hiç te şaşırtmadı.

Olaydan sonra olaya PKK damgasını vuran yayınların aynı zamanda Ergenekon sulandırma planını uygulayanlar olması tam da işin içerisinde başka kirli oyunlar olabileceği şüphemi kuvvetlendirdi. Buna “PKK terörü” başlığını atan Hürriyet’in Danıştay Cinayetine “başörtüsü cinayeti” damgasını vuran ve “Bu Türkiye’nin 11 Eylülüdür”  Hadin dinci sürek avına” işaretini veren gazete olduğunu hatırlatmaya gerek var mı bilmem. Ha bir de “Bağımsız Yargı”nın enn küfürbaz sözcüsü Emin’in karısı Tansel’in “tekbir getirerek öldürdü, başörtüsü için yaptım dedi” deyip te odadakilerce yalanlandığını hatırlatırsam neden piyasaya sürülen açıklamaya şüphe ile yaklaştığım biraz daha iyi anlaşılır sanırım.

Bu gün aynı tür şüpheleri ve indirekt sorumluluk kavramını  Mümtazer Türköne de dillendirmiş.

Her ne kadar  Mahir Kaynak gibi  “bir terör eylemi yapıldığında sorumluyu bulmak için ‘kim bundan kar sağlar’ sorusunu sormanın gerekli ve yeterli olduğunu düşünenlerden değilsem de Ergenekon İddianamesi ve süreçte ortaya çıkan  “strange bedfellows” (garip yatak arkadaşları) durumlarından dolayı failler PKK’lı, DHKP-C’li,  TKP’li hatta El Kaide’li veya adi kiralık katil olsalar da Ergenekoncuların asgaride bu olayın vuku bulması için gerekli ortamın hazırlanmasında rolü olduğunu düşünüyorum. Bu gün Ilhan Ağabeygiller’in kendi dahilleri yoksa bile ellerini oğuşturdukları, gene şeytani rüyalara daldıklarından şüphem yok. Şüphesi olanlar iddianamedeki telefon kayıtlarını okusunlar.

Daha önce müteaddit defalar Türk ve Kürt ırkçılığını dava edinen terörün ve askeri vesayetin devamını isteyenlerle ülkeyi bölmek isteyenlerin aynı metodları kullandığı,  aynı tür atmosferden beslendiğini ve varlıklarını birbirine borçlu olduklarını söylemiştim. Bu gün artık aralarındaki ilişkinin bu bu faide umdukları metodlar ve beslendikleri ortamın ötesinde fiili işbirliğini de içerdiğini biliyoruz. Süfli emelleri için kendilerinin el üstünde tuttukları elemanları kanibalize etmeye, kendi binasına bomba attırmaya muktedir yamyamların artık ne yapmaları sizi şoke eder ki?

Şüphelerimi kuvvetlendiren diğer bir neden de hemen olay yerinde biten “Şeytan’ın avukatı” nın milleti “kitlesel refleks” göstermeye daveti oldu. Ben Susurluk sürecindeki “mum söndü” festivalinde burada değildim ama okuduklarım bana  aynı tür bir faide mülahazasını işaret ediyor.  Bana “saygın gazeteciler, paşalar, değerli dostlarım  suç işledi dedirtemezsiniz “  ve “AYM istediğimiz kararı vermezse çatışma çıkar” diyen Ergenekon’un avukatı birden bire gene Cumhuriyet Mitingleri-vari  davetiye çıkardığında “gene ne yapmaya çalışıyor” demek için fazla komplo teorisyeni olmaya gerek yokturdur herhalde.

Bu konudaki fikirlerimin kalan kısmını Türköne ifade etmiş. Ondan okuyalım:

“Bugünün gündemi içine PKK’nın veya PKK’ya yakın bir başka örgütün, böylesine zalim bir katliam ile sağlayabileceği hiçbir fayda yok. PKK’nın ilan ettiği strateji içinde bu eylemin anlamı da yok. Akla en yakın ihtimal bu eylemin Ergenekon gündemi ile yakından alâkalı olduğu. Peki nasıl bir alâka?

Ergenekon’un, illegal yöntemlerle, yani kanun dışına çıkarak, cinayet işleyerek, bomba patlatarak vatanı ve devleti korumak gibi bir gerekçe üzerinde hayat bulduğunu biliyoruz. Bu tür bir vatanseverliği meşrulaştırmak için, karşısına alıp mücadele ettiği terörü de kendisinin yarattığını öğrenmiş bulunuyoruz. İddianame, Ergenekon’un sağ ve sol terör örgütleri ile kurduğu organik ilişkileri, her an tehlike içinde ve sadece kanundışı yöntemlerle kurtarılabilecek bir vatan coğrafyası oluşturmak için kullandığını da göstermiyor mu?

Benzer katliamların önünü almak için üzerinde durmamız gereken güçlü bir ihtimal var: Ergenekon davası, her yerine kan bulaşmış canavarı öldürmedi, sadece yaraladı. Şimdi canı yanmış canavar, etrafa dehşet saçıyor.

Söz konusu terör olunca, tetiği çekenlerden, bombayı patlatanlardan önce stratejiyi çizenlere bakmalı. Kaos ve kargaşadan kim medet umuyor? 2455 sayfalık kılavuzumuzda, defalarca tekrarlanan cevaplar var. 7 Şubat 2008′de İlhan Selçuk’un yaptığı telefon görüşmesinde söyledikleri gibi: “Şimdi yalnız iki tane şey var, eğer kapatma davası açılırsa, bir de üstüne ekonomik kriz gelirse, Türkiye biraz karışırsa belki bir umutlar doğabilir, yani.” Umut ne? Darbe ile iktidara el koyma ihtimali. Bize düşen ise şu soruyu sormak. İktidar partisinin kapatılması ve ekonominin bütünüyle çökmesi ile doğacak karışıklıktan medet uman kafa ile, dün Güngören’de bombayı patlatan kafa arasında bir suç hiyerarşisi kursak, acaba hangisi daha yukarıdadır? “.