Kapatılmayacak ama…

 

Karar en fazla bir iki  saat icerisinde çıkacak.

 

Dava acıldığı andaki öngorüm bu işin bir ölümü gösterip sıtmaya razı etme operasyonu olduğu idi. Kararın açıklanmasına en fazla saatler kala papatya falcılarının coğu da bu öngörüye yönelmiş durumda.

 

En azından ABD’nin eski Ankara Büyükelçisi Mark Paris’i yalancı çıkarmak ve kararı kendi hür iradeleri ile verdiklerine bizi inandırmak için bu işi cumaya bırakmayacakları belli idi.

 

Yerseniz.

 

Şundan şüpheniz olmasın ki AYM içinde de var olan Ali Feyyaz Osman vesaire Paksüt gibi Ilhan Abi-kafalı Ergenekoncular (burada aktif üyelik değil niyet gaye ve oprasyon işbirliğinden söz ediyorum) tabii ki Ak Parti’yi bir kaşık suda boğmak isterler.

 

Yalnız bu nihai kararın Ergenekoncular tarafından verileceği manasına gelmez. Ak Parti karşıtı, demokrasi düşmanı, askeri vesayetçi cephe (benim The Cephe dediğim) arasında bu konuda mutabakat yoktu taa baştan. Mutabakat ancak sıtmaya razı etme operasyonu üzerinde oldu.

 

Bunun pek çok nedeni var. Örneğin Ergenekoncuların gerek gördüklerinde kendi has adamlarını dahi gözünü kırpmadan katleden yamyamlar olması realizasyonu bazı Ergenekonculara dahi fazla geldi. Onun içindir Deniz Baykal’ın “eğer Danıştay cinayeti ve Cumhuriyet bombalarının  bu şahısların sorumlu olduğu ortaya çıkarsa başka” diyebilmesi ( O hala Ergenekon kelimesini telaffuz edemiyor “İstanbul’daki dava diye küçümsemeye sulandırmaya devam ediyor, ayrı mesele).

 

Daha da önemli sebep ise laikçi Kemalist cephenin bazı mensuplarının, ve özellikle “benden sonrası tufan” diyen İlhan Abi’nin aksine bu işin faturasını ödemek durumunda olanların “peki sonra ne yaparız” sorusunu soracak basiret ve feraset sergilemeleri oldu. Tabii ki bu pozisyonda olanların başında GK geliyor idi. ”Bize ne! Yargı kararı” açıklamasını kimsenin yutmayacağını bilmek ötesinde Türkiye’yi yönetmek gibi küçük bir detay üzerinde de düşünmek zorunda idiler.

 

Hadi “aptal halkı” bastırdılar, dünyaya ne diyeceklerdi? Tarihe Pinnochet olarak geçmek vardı işin içinde. Nitekim Paşa’nın halinin de pek imrenilecek tarafı yoktu Çevik Bir’inkinin de.

 

AB ne olcaktı, ABD’den dahi destek alınamamıştı. Washington’dakı bir avuç Yahudi neocon, ponpon kızları Zeyno (Baran),  ponpon oğlanları Soner Çağaptay ve Fransa’daki Büyük Doğu Locası’nın desteği ile bu iş kotarılamayacağı belli idi.  

 

Ekonomi ne olcaktı sıcak para da soğuk para da geri dönmemek üzere ülkeden kaçtığında.?

 

İnsanlar CHP’nin en parlak dönemlerindeki gibi gene benzin kuyruklarına girdiğinde, büyüme negatife döndüğünde, ülkenin zenginliği yarıya indiğinde…

 

Liste uzar gider.

 

İşte bu sorular bazı askeri vesayetçilerin kafasını kurcaladığı içindir ki “mutabakat”  Ak Parti ve hükümetin ayağını devamlı ateşte tutmak fakat darbe mahiyetinde bir hareket yapmamak üzerine sağlandı.

 

Meselenin tabii ki hukukla mukukla alakası yoktu ve “karar” tabii ki o odadaki 11 kişinin insiyatifine bırakılamaz idi.

 

O zaman niye açıldı dava” derseniz cevabım aynıdır. “Sıtmaya razı etme” stratejisi. Ümit  edilen şey marttaki yazımda ifade ettiğim “ bu korku ile artık bizim onayımızı almadan hiçbir adım atmaya cesaret edemez” beklentisidir. Bu da demokratizasyon yolunda adım atmaması beklentisidir. Daha spesifik olarak Yenı Anayasa hazırlanırken kendilerinin onayını almayan sivilleştirici, özgürlükler alanını genişletici adımların atılmaması.    

 

Kapatma kararı çıkmayacak olsa da bu işten tamamen lekesiz çıkmalarına da müsaade edilmeyecek. Bu nasıl sağlanacak? Bu da gene o yazıda bahsettiğim gibi ya “devlet yardımını kesme” ya Gerekçe’ye sıkıştırılan yorumlarla sağlanacak. “Bağlayıcı olan Gerekçe değil karardır” diyenlerdenseniz dünyaya hoş geldiniz!  İlk  iş olarak baş örtüsü yasağının nerden çıktığını araştırın” derim size.

 

Gerekçe’ye öyle yorumlar girecek ki Meclis,in de Ak Parti’nin de Hükümet’in de bir daha “Cumhuriyet’in temel nitelikleri ile oynamayı aklından geçirmesin!

 

Karara beş kala deftere not düşeyim dedim. Naapıyım “tarihe not düşecek” halim yoktu ya?

 

Peki şimdi Ak Parti ve Eroğan Hükümeti sıtmaya razı olacak mı? Artık 64 bin dolarlık soru bu olacak. Ama o da karardan sonraki yazıya. Cemil Çiçek’in ıfadesi ile “Gölü görmeden paçaları sıvamayalım”. Di mi ama?