Peki AKP “bundan ders” çıkaracak mı?

 

 

Şahsen fakir de Etyen Mahcupyan gibi bu üzerine yazıldığı kağıdı değmeyecek Hürriyet, Cumhuriyet asparagasları manzumesi ve çağ dışı, hukuk dışı akıl izan dışı, öznel  laiklik demokrasi yorumları üzerine bina edilmiş iddianamenin  cevaba layık olmadığını ve Ak Parti’nin buna cevap vererek ona meşruiyet enjekte etmemeleri gerektiğini düşünenlerden idim. Bu gün de o ahlaki doğru stratejinin uzun vadede gerçek çözümler üretecek strateji olduğu kanaatini koruyorum.

 

Çıkan karar üzerine bazı heyecanlı Ak Partili’lerin takımı gol atan gençler gibi yerlerinde zıplamalarının duygusal boyutunu anlamak zor değil ama bu karar ile Mahkeme ne Başkanı Haşim Kılıç’ın talep ettiği “Mahkememize Saygı” ya  hak kazanmıştır ne de Karar’ın da davanın da hukukla alakası olduğuna,  demokrasi,  objektif  hukuk,  Anayasa, laiklik,   insan hakları nosyonları ile minimal aşinalığı olan kimseyi ikna edebilmiştir. Hazırlanışından kabul edişline, mahkemeye sunulmadan öncesine giden Ergenekon bağlantılarına ve karar alınışta kullanılan Anayasa’yı da mantığı da ihlal eden usüle kadar dava tam bir hukuk skandalıdır!  (Usül konusuna ilgi duyanlar Sami Selçuk ve Mustafa Erdoğan’ın yazıları önerilir, şahsen konunun hiçbir kıymet- i katiyesi olduğu kanaatinde değilim).

 

Gelgelelim  Ak Parti sisteme ve Yüce Yargı’ya meydan okumak yerine başını giyotine uzatan uysal  koyun olma stratejisini seçti. Ve bu gün hemen herkes Yargı Darbesi en kötü hali ile tezahür etmediğinden dolayı Ak Parti’nin davayı yönetme şeklinin doğru olduğu kanaatinde.

 

Karara verilen tepkileri özetlemek çok kolay . Zira MHP, CHP ,  laikçi medya, Ufuk Uras ve hatta hükümet yanlısı medyadaki bazı yazarlar söz birliği etmişçesine “Ak Parti bundan gereken dersi çıkarsın” dediler. Evet yanlış duymadınız. Ak Parti’nin kapatılmasına mesnet gösterilen “Anayasa’nın laiklik maddesini değiştirmeye teşebbüs” suçunun baş sorumlusu MHP dahi “bundan ders alsın, karar ile laiklik karşıtı aktivitelerin odağı oldukları tescillenmiştir” diyenlerin başında (aslında değişikliğin laiklik ile ilgili değil insanların hizmet almada ve eğitimde eşitliği ile ilgili olduğunu kim  hatırlayacak şimdi ?).  Burada “gereken ders” konusunda herkesin aklındaki şeyin aynı olmadığını da not edelim de çarpıtma olmasın.

 

Bu ahval ve şerait içerisinde Laikçi Cephe’nin Ak Parti den beklentisinin canını kurtardığı için minnettar olma ve bir daha da yaramazlık yapmama, büyüklerin sözünden çıkmama veya Sabih Kanadoğlu’nun Yasin Hayal’in Orhan Pamuk’a kullandığı  ifadesi ile “akıllı olması”  olduğunu söylemek için fazla ferasete  gerek yok. Mesela sadece baş örtüsü serbestisi getirecek bir yasal düzenlemeyi ağzına dahi almaması bekleniyor. Nitekim bu gün bir laikçi baş örtüsü meselesinin artık kapandığını söyledi ve karşı taraftan itiraz gelmedi.

 

Ak Parti sözcüleri dahi hiç te artık zafer kazanmış edalarında değildi. Başbakan Erdoğan birkaç dakikalık konuşmasında ancak “Cumhuriyet ilkelerini korumak..herkesi kucaklamak, uzlaşıcılık gibi laikçi kulaklara hoş gelmesi  düşünülen fakat geçmişte  bir türlü bunu başaramayan ifadeleri seçti.

 

Bu noktada Mahçupyan ve benim gibi Erdoğan ve Partisi’nden  daha cesur, daha tavizsiz tepki bekleyenlerin yanlış düşündüklerinin isbatı   ancak bundan sonraki sürecin iyi değerlendirilip bu tür müdahelelerin olma şansının çok daha azaltıldığı, demokratizasyon yönünde adımların başarı ile atılması ile mümkün olabilir. Bu da öncelikle tüm demokratların beklediği yeni Anayasa’nın  hayata geçirilmesi ile mümkün.

 

Ama gerçekçi olarak bu şansın bu gün dünden daha güçlü olduğuna dair bir gözlem yapmak zor. Zaten Anayasa’yı değiştirmeye kalktığı için ölümden  zor kurtulmuş bir hükümlünün, vesayetçiler nezdinde daha da büyük bir suça, yeni Anayasa yapmaya nasıl teşebbüs edecek mecali mi var?

 

Ak Parti Başkan sözcülerinde  Nihat Ergül’ün  “toplumsal mutabakat, geniş kapsamlı mutabakat, insani ilişkiler içerisinde konunun muhalefetle istişare edilmesi “ gibi ifadeler kullanmasından Parti’nin yaklaşımının da karşı tarafın talep ettiği “uzlaşı” merkezli olduğu ve bu konuda “bir adım geri atmaya” meyilli olduğu izlenimi edinmek mümkün.

 

Demokratik, anti-statükocu, darbe karşıtı duruşu ile bildiğimiz Ufuk Uras dahi “ders çıkarsın” ve “sadece kendi tabanına hizmet ediyor”,  “kendisi  için demokrat” ezberlerini benimsediğine göre Ak Parti’den beklenen uzlaşma metninin dindarların da yararlanabileceği hiç bir iyileştirme içermediği sonucunu çıkarmak zor değil. Bırakın onları,  son zamanlarda iç siyasete epeyce mikro seviyede müdahil olan ABD’nin eski Ankara Büyükelçisi Mark Parris dahi bu “kendi tabanı değil herkes için reform” mantrasını ezberlemiş gözüküyor. En demokrat Batılı Lagendijk’in  dahi Ak Parti’ye önerilerinde  dahi aynı vurgu mevcut.

 

Peki Ak Parti bu cağrılara kulak verir “tamam dersimizi aldık” derse neyi nasıl farklı yapacak? Dindarlara şimdiye kadar verdiği hangi imtiyazları geri alacak? Ya da daha gerçekçi bir ifade ile nasıl bir demokratikleşme paketi olacak ta dindarlar için iyileştirmeler içermeyecek?

 

Üniversite öğrencisi için baş örtüsünün bir temel insan hakkı olduğu konusunda bütün Avrupa ABD ve diğer demokratik ülkeler arasında mutabakat var iken,  uzlaşma olsun diye bu hakkın gayri-kanuni olarak devam etmesine mi razı olacaklar?  Böylesi bir temel insan hakkını dışarıda bırakan bir uzlaşıya razı olacak AK Parti’nin yaşamasına müsaade edilmesi  başlı başına demokrasi adına ne kadar sevindirici ve gelecek için ümitlendirici olabilir?  

 

 “Uzlaşma” jenerik olarak olumlu bir kelimdir ve Baykal’ın dediği gibi “demokrasi uzlaşma rejimidir” lakin Yasama konusunda uzlaşma bütün demokrasilerde kanunları geçirecek sayıyı elde etmek için yapılır. Bir kanun Meclisten Anayasa’da belirtilen çoğunlukla geçmiş ise ona “ben yaptım oldu” denmez “uzlaşma  sağlanmıştır” denir. Hangi tür Yasama faaliyeti için ne derece “uzlaşı” gerektiği gene Anayasa’da belirlenmiştir. Hal böyle olunca, Anayasa’nın belirlediğinin ötesinde muğlak bir kiminle, kaç kişi veya kaç parti ile , hangi “kurumlar” veya çevrelerle olması gerektiği hiçbir yerde belirtilmeyen bir “uzlaşma” talebi ile ne kastediliyor olabilir? TÜSIAD Başkanı Arzuhan Doğan Yalçındağ ’a göre TBMM, TUSIAD, benzeri “STK’lar ve Kurumların”  katıldığı bir “Anayasa Konvansiyonu” bu “uzlaşmanın” mekanizması olacak. Sizleri bilmem ama bana bu “yargı eli ile darbe veremedik seçkinler duruma el koysun” demekten başka bir şey değil. Millet iradesinin tecelligahı olan TBMM yerine toplumu temsil etme yetkileri kendilerinden menkul STK’lar ve bildik “kurumlar” yani atanmışlar bürokrasisini ikame eden bir Anayasa Konvansiyonu cağrısını başka tevilini bilen beri gelsin. Aydın Doğan’ın kerimesi  listeyi açıklamadığı için bilmiyoruz Anayasa Konvansiyonerlerini ama tahmin edebiliyoruz).

 

Konvansiyon olsun veya olmasın şu bir gerçek ki CHP, bürokratik ve  ekonomik elit,  ÇYDD, ADD, DISK’ TTB gibi bazılarının  Ergenekon sabıkalısı olmalarına rağmen, sesleri   hala güçlü çıkanların  aklındaki Demokles’in kılıcını hükümet üzerinde sallandırma gücü olan fakat bir gerçek demokraside olmayacak olan türden bir uzlaşmadır. Buna “AKP ders çıkarsın” diyen MHP’yi de ilave ettiğinizde Ak Parti’nin kellesini kurtarma kutlamasının uzun sürmeyeceğini görmek zor değil.

 

Döndük mü tekrar 1 sene öncesine ve 6 ay öncesine? Bize danışmadan iş yapamazsın ya da Türkan Saylan’ın veciz ifadesi ile “bu ülkede bizim istemediğimiz olmaz”.

 

Böyle bir uzlaşma dayatmasına karşı şahsi görüşüm daha önce aynı talepler yapıldığında olanın aynısıdır: Uzlaşma! (bkz. Uzlaşma (I)   ve II)

 

Uzlaşma sandıkta millet ile olur. Milletin iradesini temsil etmeyen bir uzlaşmayı bir iktidar partisinin yapmak zorunluluğunu bir yana bırakın hakkı da yoktur!

 

Amiral Gemisi’nin kahverengiburunlu beyaz kaptanı’nın bahsettiği uzlaşma şeytanla uzlaşmaktır. Ak Parti’nin yapması gereken darbeyi bu defa başarıya ulaştıramayan ve Ergenekon’la en azından gönül birliği içerisinde olan güçlerle değil tam da Kaptan’ın “revanşistler” dediği  toplum, onun beklentilerini seslendirenler  ile yani demokrasinin kendisi iledir. Bu darbe sürecinde artık Şer Cephesi’nin dahi görmezden gelemeyeceği bir demokratik seferberlik koalisyonu olduğu ortada. Bu koalisyonda kimler olduğundan önemli olan halkın uzlaşı beklentisinin ne üzerine olduğudur: Daha fazla demokrasi,   herkes için, şimdi!.

 

Giyotinden kellesini zor kurtarmış bir Ak Parti bu cesareti gösteremeyebilir yukarda bahsettiğim nedenler ile. Fakat Ak Parti veya hükümeti tek aktör olarak görmek katılımcı demokrasinin ruhuna aykırıdır. Artık Ak Parti’den bağımsız oluşan demokrasi cephesinin  demokrasiye sahip çıkma azmi Ak Parti’nin “adam edicilere” karşı elini güçlendirecek zor fakat elzem,  gerçek, köklü değişiklikler içeren bir Sivil Anayasa’yı Meclis’ten veya tercihen referandum ile çıkmasını sağlayacaktır.