Gazze ve Türk Medyası (I): Vicdani öncelikler, tartışma odakları

Gazze faciası Türkiye’de hala gündemin en önemli iki konusundan biri olmaya devam ediyor zira katliamlar hız kesmeden, BM Güvenlik Konseyi kararına rağmen ve Cenevre Konvansiyonu, evrensel ahlak, tüm insanlarda var olması gereken minimum vicdani duygular hilafına devam ediyor.

Medyanın çoğunluğu içten olarak, fakat değişik dercelerde ve değişik tonlarda bu yürekler parçalayan manzaraya ve arkasındaki zihniyete tepki veriyor. Bir kısmı ise bu manzaralar karşısında Israil tarafında görünmenin pek akıllı strateji olmayacağı düşüncesi ile timsah gözyaşı döker iken Filistin, Islam, Ak Parti , Erdoğan’ın “sert tepkisi” gibi konularda aleyhte kullanabileceği her malzemeyi araya sıkıştırmak hatta merkeze koymaktan geri durmuyor (Aklımda değil hangisi bir Hamas liderinin tüm ailesi ile birlikte katledilmesini “4-karısı ile birlikte vuruldu” haberindeki çoluk çocuk değil “4-karı” vurgusundan gazetenin söyleyemediğinin “4-karılı Arap geberdi, bize ne” olduğu aşikar).

Bu son bahsettiğim gruptaki bazı yazarlar, TV’lerde ahkam kesen “uzmanlar”, ve akıllı stratejistler iki adet sığınacak liman bulmuş vaziyetteler.

Birinci liman: Erdoğan’ın tepkisi “undiplomatik”.

Bu konuya bir nebze değnmiş idim ilk salvo Yalım Erez tarafından yapıldığında. Aynen şu ifade ile:

“Gazze’de 12 gündür devam eden soykırımı karşısında Başbakan Erdoğan’ın sergilediği tavizsiz söylemlere “fazla duygusal”, “diplomatik lisan değil” , “bir başbakanın sesini yükseltmemesi lazım”, “Ispanya Engizisyon’unda aldığımız Yahudi vatandaşları bunun içine katması çirkin” vb türü tepkilerle suret-i haktan gözüken siyasi dehalar bu günkü medyayı işgal edeceğini şimdiden haber vereyim sizlere.”

Ve öyle oldu. Oktay Ekşi, Ertuğrul Beyazkaptan, Türker Alkan ve adını sayamadığım bilumum “uzman” Erdoğan’ın üslubunu Gazze’de olanların ana ekseni yaptılar. Bunlar arasında gözüme ilişenlerden en ibret verici olanı Türker Alkan’ın “Israil’e savaş mı ilan etsek?” yazısı idi. (Daha sonra detaylandıracağım Yahudi Cemaati’nin Türkçe Şalom Gazetesi de yazıyı çok beğenmiş ve yeniden yayınlamış). Yazı

“İsrail’in Gazze’ye saldırması elbette eleştirilecek bir olay. Türkiye de önemli bir bölge ülkesi olarak olumsuz görüşünü belirtebilirdi. Fakat..”

diye başlıyor. Yazının gerisi FAKAT’ın açıklaması ile dolu. Yumuşak üsluplu, tarafız diplomat, BM Genel Sekreteri Ban Ki-moon’un dahi “zorbalık” dediği bu soykırımı için “eleştrilebilir”, fakat Erdoğan için “nobran, kaba, amatör diplomat, başbakan’a yakışmayan.. Amhedinecat gibi..” türü iltifatlar ile dolu yazı. Yazının sonunda çıkardığım hülasa “Israil eleştrilebilir ama eleştirilemez” oluyor. Tesadüf değil aynı yazarın “ben de darbeye karşıyım AMA..” cı Ergenekon sulandırıcılarından olması.

Daha önce Erdoğan’ın tepkisini “Siyaset Kitabının ortasından: Zulüm ile abad olunmaz” yazısında tasvip ettiğimi yazdım. Eleştrilere cevaben “Lisanım fosfor bombaları kadar sert değil” de hakeza, “ahlaki doğruların nihai tahlilde siyasi duğrular olduğu” mektebine mensup fakir için.

O fosfor bombaları bu gün de BM Binası, hastahaneler, sığınaklar üzerine yağmaya devam eder iken bazıları Erdoğan’ın sert üslubunu merkeze koymaya devam edecekler. Herkes tiyentinin dikte ettğini yapacak.

Ikinci liman: Medyanın genelinde değilse de özellikle liberal yazarlar ve bazı siyasiler arasında seslendirilen hatta kimine göre konu ile ilgili birinci hassasiyet kaynağını oluşturan “Yahudi Vatandaşlarımız’ı gücendirme” meselesi.

Daha önce Egemen Bağış’ın Gazze ile ilgili demeçlerinde Israil’i oldukça ılımlı bir lisanla da olsa eleştirir iken sıkça “aman Yahudi vatandaşlarımızı taciz edici söz ve davranışlardan kaçınalım” vurgusu. Aynı vurguyu TBMM Türkiye Israil Parlemetolar-arası dostluk Grubu Başkanalığı’ndan ve üyeliğinden istifa eden Ak Parti milletvekili Nursuna Memecan’dan da duydum.

Nedir bu olağan-üstü hassasiyetin kaynağı? Bir 6-7 Eylül arefesindeyiz de benim haberim mi olmadı.? Bu Kavli Leyyin de neyin nesi?

O da yarına kaldı.

Yarın:

Gazze ve Türk Medyası (II): Kavli Leyyin veya vicdan kabarması ile tacizin farkı