Umarım ki inşallah facebook’tan size son yazdığım isyankâr arabesk edalı mektub sizi üzmemiş, gücendirmemiş ve kafanızı haddinden fazla ütülememiştir.

Ben böyle sizin gibi orta yaşın ileri yıllarında olan/olduğunu tahmin ettiğim büyüklerime böyle hararetli dert yanmamam gerektiğini düşünüyorum aslında. Malum olduğu üzere o yaşlarda kalb hastalığı filân çok yaygın –Allah korusun.

Galiba benim arabesk denen müzikten ve diğer bütün acıklı müziklerden iğrenmemin nedeni şu olacak: Kendi içimde o kadar (abarttığım) dert, bir tür “içsel arabesk” (!) ve acıklı zihniyet doluyum ki dışarıdan gelecek fazlasına bir gram kadar bile tahammülüm yok! Ama diğer insanlar hayata daha neşeli bakabildikleri için olsa gerek, nefisleri/psikolojileri biraz üzüntüye ihtiyaç duyuyor olmalı; acıklı arabeski veya herhangi bir acıklı müziği seven bir insan için başka bir izah bulamıyorum.

Neyse, sizi tekrar üzdüysem özür dilerim. Bundan sonra kendi kendime yazacağım dertlerimi ve göndermeyeceğim inşallah. Hatta öyle dertlenmemeye gayret edeceğim öncelikle.

İnşallah şu anda keyifli bir tatildesinizdir, benim evhamlarım (rahatsızlanma ihtimalinize dair olanlar) büsbütün abes çıkarlar.

Hürmetlerimle
Hakir bendeniz Mustafâ b. … b. Hâşim er-Râvî (İçimden bu klâsik-Arabî isim ve künye ile artislik yapmak geldi, kusuruma bakmayın bunun için. )