Taraf’ın seçtiği haber başlığı hoşuma gitti:
Allah rızası için bir latte parası
BEYOĞLU’NDA topladığı paralarla Starbucks’a giden bir dilenci resimdeki gibi kahve keyfi yaptı
İstiklal Caddesi’nde dilencilik yapan bir kişi, topladığı paralarla Starbucks’ta kahve keyfi yaptı. Oturduğu kafede kendisini görüntüleyen basın mensubuna tepki gösteren dilenci, kafeden çıkarak yeniden vatandaşlardan para istemeye başladı.
**********************************************
Haber başlığı güzel de sanki gazete bir tuhaflık olduğunu ima eder gibi (mi yoksa ben mi fazla şüpheciyim?).
Şahsen anlayabilmiş değilim sorun ne. Dilencilerimizin “trendy” takılma hakkı olmadığını mı ima ediyorlar acep? Politik doğruculuk modalarını çok iyi takip ederek takdir toplayan Taraf’a sığdıramadım doğru ise.
*************************
Söz kaaveden açılmış iken 2-3 gün önce bir kaavede yaşadığım küçük bir anekdot: Sigara içmek için soğuğa aldırmadan dışarda oturuyordum. Bir mendilci çocuk geldi masama. Genel bir “mendil alma” politikam yok. “Case by case” çalışıyorum. Duruma göre aldığım da olur geri çevirdiğim de.
Bunda tereddütte idim. Biraz ısrarcı olunca, hava durumunu da hesaba katarak ceplerde bozuk armaya başladım. Bundan cesaretlenen çocuk asıl talebinin mendil parası değil bir ayakkabı (veya parası) olduğunu beyan etti. Baktım ayağındaki ayakkabısının piyasa değeri benimkinden aşağı kalmazdı; montun da. Zaten cepte mendil parası da bulamamıştım. “Sen işi büyüttün evlat; şansın yokmuş” dedim.
Hisse misse yok; genelleme de. Bu kadar.
Case by case calisma sanirim en dogru olan. Kuran’da kurban kesince “istemeyenlere ve isteyenlere” verin seklinde geciyor. Demekki her ne kadar dilenmek yasaklansa da dilenen insana vermek yasaklanmiyor. Ben profesyonel dilenciligi desteklememek namina isteyenlere vermeme prensibini uyguluyordum ta ki yukarida bahsettigim ayeti gorunceye dek.
Yorum tarafından Leyla — Mart 10, 2012 @ 1:34 pm